Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Αυτή η σελίδα έχει μεταφραστεί μέσω αυτόματης μετάφρασης. Ανατρέξτε στην πρωτότυπη έκδοση στα αγγλικά και συμβουλευτείτε τη γλωσσική πολιτική του Eurofound.
Προφίλ χώρας κατώτατου μισθού για τη Δανία
Προφίλ χώρας
Τελευταία ενημέρωση: 30 June 2026

Κατώτατος μισθός στη Δανία

Benjamin Rom Viegand Hansen

Information for this page was compiled during December 2025 and early 2026. Most Member States had already transposed the EU minimum wage directive at this point. Those that had not yet fully completed transposition or where the information was not yet publicly available include Bulgaria, Cyprus, Luxemburg, Poland and Portugal. These profiles will be updated consecutively as the information becomes available. Users are invited to contact our experts on minimum wage if they are aware of changes.

Αυτά τα προφίλ περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται και καθορίζονται οι κατώτατοι μισθοί. Είναι διαθέσιμα για όλες τις χώρες της ΕΕ και τη Νορβηγία.

Αυτό το προφίλ περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται και καθορίζονται οι κατώτατοι μισθοί στη Δανία. Μπορεί να διαβαστεί ως γενικές πληροφορίες για την ετήσια επανεξέταση της σειράς του Eurofound για τον καθορισμό των κατώτατων μισθών.

Στη Δανία δεν υπάρχει νόμιμος κατώτατος μισθός. Αντίθετα, οι κατώτατοι μισθοί καθορίζονται σε συλλογικές συμβάσεις.

Στη Δανία, δεν υπάρχουν μηχανισμοί επέκτασης. Οι εταιρείες που δεν επιθυμούν να είναι μέλη μιας εργοδοτικής οργάνωσης μπορούν να υπογράψουν συμφωνίες ενός εργοδότη με συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αυτές οι συμπληρωματικές συμφωνίες (συμφωνίες υιοθεσίας) είναι συχνά τυπικές συμφωνίες ενός εργοδότη που τα συνδικάτα έχουν έτοιμες για την περίσταση. Σε περίπτωση παραβίασης, οι κανονισμοί είναι οι ίδιοι με αυτούς που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Δεν απαιτούνται εθνικά νομοθετικά μέτρα για την εφαρμογή της οδηγίας της ΕΕ για τους κατώτατους μισθούς στη Δανία. Αυτό ολοκληρώθηκε στα τέλη Νοεμβρίου 2024 από την τριμερή ομάδα εργασίας που συστάθηκε από το Υπουργείο για την αξιολόγηση της εφαρμογής της οδηγίας. Ωστόσο, το Υπουργείο Απασχόλησης της Δανίας πρέπει να υποβάλει έκθεση στην Επιτροπή σχετικά με τα ποσοστά κάλυψης από συλλογικές διαπραγματεύσεις, τους χαμηλότερους μισθούς στις συλλογικές συμβάσεις και τα επίπεδα μισθών των εργαζομένων που δεν καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις κ.λπ.

Τον Ιανουάριο του 2023, η κυβέρνηση της Δανίας προσπάθησε να αμφισβητήσει την οδηγία ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Νοέμβριο του 2025 το Δικαστήριο ακύρωσε τα μέρη της οδηγίας που αφορούν τους νόμιμους κατώτατους μισθούς. Δεδομένου ότι η Δανία δεν διαθέτει τέτοιο σύστημα, οι ακυρωθείσες διατάξεις δεν έχουν καμία επίδραση στη Δανία και τα υπόλοιπα μέρη της οδηγίας, συμπεριλαμβανομένων των υποχρεώσεων υποβολής εκθέσεων, εξακολουθούν να ισχύουν.

Η Δανία έχει αρκετά υψηλή κάλυψη των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις. Το ακριβές ποσοστό κάλυψης μπορεί να υπολογιστεί με διαφορετικούς τρόπους και, ως εκ τούτου, να διαφέρει ελαφρώς. Οι αριθμοί που παρέχονται από τη Συνομοσπονδία Εργοδοτών της Δανίας (DA) με βάση τα στοιχεία του 2023 από τη Στατιστική Υπηρεσία της Δανίας, την Ένωση Εργοδοτών της Δανίας για τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα, καθώς και την έρευνα της Eurostat για τη διάρθρωση των αποδοχών, αντιπροσωπεύουν μια ευρέως χρησιμοποιούμενη πηγή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, οι Δανοί εργοδότες διαπίστωσαν, και δημοσίευσαν σε άρθρο, ότι το 82% των εργαζομένων στη Δανία καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις (100% στον δημόσιο τομέα και 73% στον ιδιωτικό τομέα). Μια μελέτη του 2025 από το Πανεπιστήμιο του Aalborg, η οποία βασίζεται σε συγχρονικά δεδομένα από την εθνική έρευνα Tryghedsbarometer, διαπιστώνει ότι το 69% του ενεργού εργατικού δυναμικού αναφέρει ότι καλύπτεται από συλλογική σύμβαση.

Η Συνομοσπονδία Δανικών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων (FH) δημοσίευσε έκθεση σχετικά με την κάλυψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων το 2022, στην οποία το ποσοστό κάλυψης αναφέρθηκε ότι ήταν 84 % συνολικά, 78 % στον ιδιωτικό τομέα και 97 % στον δημόσιο τομέα. Δεν υπάρχουν πολλά δεδομένα σχετικά με την κάλυψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων για τους χαμηλόμισθους εργαζομένους αυτή καθαυτή, και συχνά συζητείται σε σχέση με την οργανωτική κάλυψη (δηλαδή τους εργαζόμενους που είναι μέλη συνδικαλιστικής οργάνωσης). Σύμφωνα με την έκθεση, σχεδόν μισό εκατομμύριο εργαζόμενοι – περίπου το 15% του εργατικού δυναμικού – απασχολούνται σε χώρους εργασίας που έχουν χαμηλή ή μεσαία κάλυψη συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οι κλάδοι με χαμηλή κάλυψη είναι πιο πιθανό να έχουν βραχυπρόθεσμη απασχόληση, μερική απασχόληση, ξένο εργατικό δυναμικό, καθώς και χαμηλό επίπεδο συμμετοχής σε συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η έκθεση επισημαίνει τέσσερις κλάδους με χαμηλή οργανωτική πυκνότητα και όπου πάνω από το ήμισυ του εργατικού δυναμικού βρίσκεται στο χαμηλότερο τεταρτημόριο μισθών: ξενοδοχεία και εστιατόρια, καθαρισμός, γεωργία και λιανικό εμπόριο. Ωστόσο, παρά τη χαμηλή οργανωτική πυκνότητα, μόνο η πρώτη έχει χαμηλή κάλυψη από συλλογικές διαπραγματεύσεις, ενώ οι άλλες τρεις έχουν μέτρια έως υψηλή κάλυψη από συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ενώ ο τομέας του λιανικού εμπορίου έχει υψηλή κάλυψη συλλογικών διαπραγματεύσεων και χαμηλότερο ξένο εργατικό δυναμικό, έχει —μαζί με τον καθαρισμό— το μεγαλύτερο μερίδιο εργαζομένων, 72%, στο χαμηλότερο τεταρτημόριο μισθών. Έτσι, η χαμηλή οργανωτική πυκνότητα (όσον αφορά τον αριθμό των μελών των συνδικαλιστικών οργανώσεων) επηρεάζει τη διαπραγματευτική ισχύ και τελικά τις συνθήκες εργασίας και τα επίπεδα μισθών, ανεξάρτητα από την κάλυψη των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Όσον αφορά την έλλειψη κάλυψης από συλλογικές διαπραγματεύσεις και καθορισμένων κατώτατων μισθών, οι κύριες ομάδες εργαζομένων που αναφέρονται συχνά είναι οι αποσπασμένοι εργαζόμενοι (κυρίως στον κατασκευαστικό τομέα) και οι εργαζόμενοι σε ψηφιακές πλατφόρμες (κυρίως καθαριστές και ταχυμεταφορείς). Πρόκειται για σχετικά νέες κατηγορίες εργαζομένων στο πλαίσιο της Δανίας, και έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες κατά την τελευταία δεκαετία για να εξασφαλιστεί η καλύτερη ενσωμάτωση αυτών των εργαζομένων στο δανικό σύστημα. Ωστόσο, η μεγαλύτερη ομάδα που δεν καλύπτεται από συλλογικές συμβάσεις είναι εργαζόμενοι υψηλής ειδίκευσης με πανεπιστημιακό πτυχίο. Σύμφωνα με τη Δανική Ένωση Μεταπτυχιακών και Διδακτορικών (DM), μια συνδικαλιστική οργάνωση εργαζομένων με πανεπιστημιακό πτυχίο, μόνο το ένα τρίτο των μελών τους στον ιδιωτικό τομέα απασχολούνται βάσει συλλογικής σύμβασης και η πλειοψηφία απασχολείται αποκλειστικά με ατομικές συμβάσεις.

Το μεγαλύτερο μέρος της ιδιωτικής δανικής αγοράς εργασίας εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των δύο κύριων συνομοσπονδιών της αγοράς εργασίας, της Συνομοσπονδίας Δανών Εργοδοτών (DA) και της Δανικής Συνομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Οργανώσεων (FH). Ωστόσο, οι οργανώσεις-μέλη τους είναι αυτές που διαπραγματεύονται τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, ενώ η FH και η DA διασφαλίζουν (ιδίως) τον συντονισμό μεταξύ των διαπραγματεύσεων των διαφόρων κλαδικών συμβάσεων.

Στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν δύο συμφωνίες καθορισμού ρυθμού με δύο διαφορετικά συστήματα πληρωμών συλλογικών συμβάσεων:

  1. Η Βιομηχανική Συμφωνία, μεταξύ της Δανικής Βιομηχανίας (DI) και της Κεντρικής Οργάνωσης Βιομηχανικών Υπαλλήλων της Δανίας (CO-Industri), καθορίζει τα επίπεδα εκείνων που χρησιμοποιούν το «σύστημα ελάχιστης πληρωμής».

  2. Η συμφωνία μεταφορών και υλικοτεχνικής υποστήριξης, μεταξύ της DI και της Ενωμένης Ομοσπονδίας Δανών Εργαζομένων (3F), καθορίζει τα επίπεδα μισθών για όσους χρησιμοποιούν το «τυποποιημένο σύστημα πληρωμών».

Αυτές οι δύο συμφωνίες έθεσαν το στίγμα για την εξέλιξη των επιπέδων μισθών για τους περισσότερους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων των χαμηλόμισθων εργαζομένων. Ο δημόσιος τομέας ακολουθεί το σημάδι που θέτει ο καθορισμός των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.

Στη Δανία, οι συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα ανανεώνονται ανά κλάδο, αλλά αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά την ίδια περίοδο (γύρος συλλογικών διαπραγματεύσεων) και εγκρίνονται με κοινή ψηφοφορία από τα μέλη των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε όλους τους κλάδους.

Η Βιομηχανική Συμφωνία μεταξύ της DI και της CO-industry είναι πάντα η πρώτη συμφωνία που συνάπτεται στους γύρους συλλογικών διαπραγματεύσεων. Είναι η μεγαλύτερη και θέτει το πλαίσιο για τις υπόλοιπες συμφωνίες. Επιπλέον, καθορίζει τα επίπεδα μισθών για όλους όσους χρησιμοποιούν το «σύστημα ελάχιστων πληρωμών», το οποίο είναι περίπου το 60% του ιδιωτικού τομέα. Στο «σύστημα ελάχιστων πληρωμών», τα πραγματικά επίπεδα μισθών πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε επίπεδο εταιρείας και οι περισσότεροι εργαζόμενοι θα αμείβονται πολύ περισσότερο από το ελάχιστο ποσοστό της συμφωνίας. Η άλλη συμφωνία που καθορίζει τον ρυθμό είναι η Συμφωνία Μεταφορών και Logistics μεταξύ της DI και της 3F, η οποία καλύπτει περίπου το 20% του ιδιωτικού εργατικού δυναμικού. Η συμφωνία αυτή καθορίζει τα επίπεδα των μισθών στο «τυποποιημένο σύστημα πληρωμών», στο οποίο το επίπεδο των μισθών που καθορίζεται από την κλαδική σύμβαση είναι συχνά ο μισθός που καταβάλλεται στους εργαζομένους. Ωστόσο, υπάρχει ισχυρός συντονισμός στη διαπραγμάτευση και των δύο τύπων συλλογικών συμβάσεων, γεγονός που σημαίνει ότι η σχετική αύξηση των μισθών θα είναι περίπου η ίδια μεταξύ των τομέων και των επαγγελματικών ομάδων που καλύπτονται από τις εν λόγω συμβάσεις. Ως εκ τούτου, τα σχετικά αποτελέσματα των γύρων διαπραγματεύσεων δεν θα διαφέρουν πολύ μεταξύ των διαφορετικών ομάδων εργαζομένων και το σύστημα διασφαλίζει ότι οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι δεν θα μείνουν πίσω στην εξέλιξη των μισθών τους.

Η διάρκεια της συλλογικής σύμβασης συμφωνείται κατά τη διάρκεια του γύρου συλλογικών διαπραγματεύσεων και θα διαρκέσει δύο έως τέσσερα χρόνια ανάλογα με την οικονομική κατάσταση. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, οι τριετείς συμφωνίες ήταν ο κανόνας. Οι γύροι διαπραγματεύσεων πραγματοποιούνται το πρώτο τρίμηνο του έτους. Στον ιδιωτικό τομέα, οι τοπικές διαπραγματεύσεις στις εταιρείες μπορούν να ακολουθήσουν τη σύναψη των σχετικών τομεακών ή εταιρικών συμφωνιών τους.

Οι γύροι διαπραγματεύσεων για τον δημόσιο τομέα ακολουθούν πάντα ένα χρόνο μετά τις διαπραγματεύσεις του ιδιωτικού τομέα. Οι ανισότητες στις μισθολογικές αυξήσεις προσαρμόζονται αυτόματα σύμφωνα με τυποποιημένες διαδικασίες, έτσι ώστε ο δημόσιος τομέας να μην υστερεί πολύ ούτε να ξεπερνά τα επίπεδα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα.

Σε όλους τους τομείς, οι συλλογικές συμβάσεις της Δανίας περιέχουν μισθολογικές διατάξεις χαμηλότερες από τις ελάχιστες αμοιβές ενηλίκων για νέους εργαζόμενους (<18 ετών) και μαθητευόμενους. Και για τις δύο ομάδες τα επίπεδα μισθών διαφέρουν μεταξύ τομέων και βιομηχανιών, και στον ιδιωτικό τομέα, μπορεί να επιτευχθεί υψηλότερο ποσοστό με τοπικές διαπραγματεύσεις.

Στη Δανία, μπορεί κανείς να αρχίσει να εργάζεται στην ηλικία των 13 ετών. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πολύ συνηθισμένο και οι περισσότερες συμφωνίες περιέχουν ποσοστά μόνο για εργαζόμενους στον τομέα της νεολαίας ηλικίας 15, 16 και 17 ετών. Οι περισσότερες συμφωνίες περιλαμβάνουν προσαυξήσεις στα ποσοστά νεότητας για τον χρόνο εργασίας νωρίς το πρωί ή/και το βράδυ ή/και τις Κυριακές και τις αργίες. Είναι νόμιμο να δίνονται μισθοί με βάση την ηλικία μόνο εάν ο εργαζόμενος καλύπτεται από συλλογική σύμβαση. Λόγω του νόμου περί διακρίσεωνopens in new tab, οι μισθολογικές διαπραγματεύσεις σε εταιρείες χωρίς συλλογική σύμβαση δεν μπορούν να διαφοροποιήσουν τους μισθούς με βάση την ηλικία. Αντίθετα, είναι νόμιμο να δίνεται σε έναν νέο χαμηλότερο μισθό από κάποιον μεγαλύτερο λόγω λιγότερης εμπειρίας και ικανότητας. Ο μισθός για έναν νέο κάτω των 18 ετών πρέπει να συμφωνηθεί με τον ίδιο τρόπο όπως και για έναν εργαζόμενο που έχει κλείσει τα 18.

Τα επίπεδα μισθών των μαθητευόμενων (ηλικίας 16-24 ετών) καθορίζονται ομοίως από τις συλλογικές συμβάσεις και ενδέχεται να διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των κλάδων. Ωστόσο, ακόμη και αν η εταιρεία δεν καλύπτεται από σύμβαση, οι φοιτητές και οι μαθητευόμενοι έχουν πάντα εγγυημένα τα κατώτατα επιδόματα μισθού και ημερομισθίου που ορίζονται στην κύρια συλλογική σύμβαση στον συγκεκριμένο κλάδο από το νόμο. Τα επίπεδα είναι ελάχιστα ποσοστά που αυξάνονται ετησίως καθώς οι μαθητές και οι μαθητευόμενοι αποκτούν περισσότερη εμπειρία στον τομέα. Το 2025 η ελάχιστη μηνιαία αμοιβή για το πρώτο έτος ενός μαθητευόμενου αναμένεται να κυμαίνεται μεταξύ 9 500 DKK και 12 500 DKK προ φόρων (περίπου 1 273 EUR – 1 675 EUR). Για ορισμένες θέσεις μαθητείας, οι μισθοί είναι υψηλότεροι εάν ο μαθητευόμενος έχει κλείσει τα 21 πριν ξεκινήσει. Οι ελάχιστες αμοιβές για ενήλικες μαθητευόμενους (25+) είναι υψηλότερες με ελάχιστες αμοιβές ίσες με τους ανειδίκευτους εργάτες. Όλα τα επίπεδα μισθών μαθητευόμενων είναι ελάχιστα ποσοστά και στον ιδιωτικό τομέα, ένα υψηλότερο επίπεδο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Στη Δανία υπάρχουν τρία κύρια μισθολογικά συστήματα στην ιδιωτική αγορά εργασίας, τα οποία παρέχουν διαφορετικές ευκαιρίες στους εργαζομένους να συνάπτουν τοπικές μισθολογικές συμφωνίες με τη διοίκηση. Περίπου το 60% του ιδιωτικού εργατικού δυναμικού είναι στο σύστημα ελάχιστης αμοιβής/κατώτατου μισθού, περίπου το 20% είναι στο σύστημα τυπικών μισθών και το υπόλοιπο είναι είτε με συλλογικές συμβάσεις χωρίς αμοιβές είτε με ατομικές συμβάσεις.

Το σύστημα ελάχιστων πληρωμών

  • Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, η συλλογική σύμβαση προβλέπει κατώτατο μισθό που ισχύει για την περίοδο καθώς και υποχρέωση σύναψης συμφωνίας για την προσωπική αμοιβή. Είναι σύνηθες να περιλαμβάνεται επίσης το δικαίωμα στις ετήσιες μισθολογικές διαπραγματεύσεις. Ο συνολικός μισθός για κάθε μεμονωμένο εργαζόμενο διαπραγματεύεται έτσι τοπικά στο χώρο εργασίας, με βάση τις δεξιότητες, την εμπειρία, την κατάρτιση και την απόδοση του εργαζομένου, καθώς και τις απαιτήσεις της εργασίας, συμπεριλαμβανομένης τυχόν ταλαιπωρίας που σχετίζεται με την εργασία.

  • Στο πλαίσιο αυτού του μισθολογικού συστήματος, υπάρχει επίσης η παραλλαγή «κατώτατοι μισθοί», όπου, για παράδειγμα, έχουν καθοριστεί ορισμένοι βασικοί συντελεστές, με βάση τον τύπο εργασίας ή την εκπαίδευση. Επιπλέον, διάφορες προσαυξήσεις μισθού μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε τοπικό επίπεδο. Αυτά τα δύο συστήματα ελάχιστων συντελεστών αναφέρονται συχνά μαζί.

Το σύστημα των τυπικών μισθών

  • Αυτό είναι το πιο συγκεντρωτικό σύστημα αμοιβών. Εδώ, ο μισθός καθορίζεται από κεντρικές συλλογικές συμβάσεις σε κλαδικό επίπεδο και υπάρχουν περιορισμένες δυνατότητες διαπραγμάτευσης σταθερών μισθών σε τοπικό επίπεδο. Τα ποσοστά αμοιβής που ορίζονται στη συμφωνία είναι τα τυπικά ποσοστά και οι εργαζόμενοι που πληρούν τα ίδια κριτήρια λαμβάνουν ίση αμοιβή. Οι τιμές περιλαμβάνουν: σταθερές ωριαίες/μηνιαίες αμοιβές. προσαυξήσεις για κλιμακωτό ωράριο εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας· προσαυξήσεις για εργασία βράδυ/νύχτα/σαββατοκύριακο. συμπληρώματα για υπερωρίες – μερικές φορές ποσοστά όπως συμπληρώματα που σχετίζονται με την εργασία. προσαυξήσεις αρχαιότητας· προσόντων.

Συλλογικές συμβάσεις χωρίς μισθούς

  • Εδώ, οι μισθοί δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά τη διάρκεια των κεντρικών συλλογικών διαπραγματεύσεων. Αντίθετα, οι περισσότερες συλλογικές συμβάσεις περιέχουν διατάξεις που ορίζουν ότι ο μισθός πρέπει να αντικατοπτρίζει ατομικά χαρακτηριστικά, όπως προσόντα, προσπάθεια, ευθύνη, εκπαίδευση και ικανότητες. Ο μισθός χωρίζεται σε βασικό μισθό, μπόνους και επιδόματα π.χ. για προσόντα, λειτουργίες, ευθύνη, ευελιξία και διαθεσιμότητα.

Στον δημόσιο τομέα, όλοι καλύπτονται από το τοπικό μισθολογικό σύστημα, το οποίο είναι ένα σύστημα αμοιβών με βάση την αρχαιότητα με αποκεντρωμένα συμπληρώματα που δεν βασίζονται στην αρχαιότητα. Σκοπός της τοπικής αμοιβής είναι να παρέχει στους εργαζομένους τη δυνατότητα να αμείβονται σε σχέση με την ανάπτυξη των ικανοτήτων, τα καθήκοντα και τα προσωπικά τους προσόντα, καθώς και να προσαρμόζεται η αμοιβή στις τοπικές συνθήκες. Ο τοπικός μισθός αποτελείται από πέντε μέρη, από τα οποία μόνο το πρώτο πρέπει να καθοριστεί κεντρικά:

  1. Βασικός μισθός (ή βασικός μισθός): αυτό είναι το κλιμάκιο στην οποία τοποθετείται κανείς όταν προσλαμβάνεται ή εκπαιδεύεται πρόσφατα. Ο βασικός μισθός έχει μια σειρά από κλιμάκια αρχαιότητας, τα οποία υπολογίζονται με βάση την ημερομηνία εμπειρίας σε τρέχουσα ή προηγούμενη σχετική απασχόληση.

  2. Λειτουργική αμοιβή (ή λειτουργικό επίδομα): αμοιβή που παρέχεται για ειδικές λειτουργίες που υπερβαίνουν τη θέση στην οποία απασχολείται κανείς. Π.χ. εκπρόσωπος συνδικάτου ή προσωρινό ειδικό καθήκον. Η λειτουργική αμοιβή μπορεί να συμφωνηθεί τοπικά ή κεντρικά.

  3. Μισθός προσόντων (ή επίδομα προσόντων): συμπλήρωμα που συνδέεται με τα προσωπικά προσόντα. Μπορεί να περιλαμβάνει τόσο τον τρόπο με τον οποίο εκτελείται η εργασία όσο και/ή χρησιμοποιείται για την πρόσληψη ή τη διατήρηση του εργατικού δυναμικού. Το συμπλήρωμα προσόντων μπορεί να συμφωνηθεί τοπικά σε επίπεδο ιδρύματος - αλλά μπορεί επίσης να συμφωνηθεί κεντρικά σε μια συμφωνία που συνάπτεται μεταξύ της διοίκησης και του τοπικού συνδικάτου.

  4. Αμοιβή απόδοσης: αμοιβή που μπορεί να δοθεί σε μεμονωμένους υπαλλήλους ή σε ομάδα εργαζομένων. Βασίζεται στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου. Η αμοιβή απόδοσης διαπραγματεύεται τοπικά. Αυτό μπορεί επίσης να είναι μια εφάπαξ πληρωμή. Η αμοιβή απόδοσης χρησιμοποιείται συχνά για τους διευθυντές.

  5. Εφάπαξ αμοιβή: αμοιβή για ειδική προσπάθεια.

Στη Δανία, ορισμένα ποσά μπορούν να αφαιρεθούν από το εισόδημα ενός εργαζομένου πριν από τον υπολογισμό των φόρων. Αυτά περιλαμβάνουν συνδικαλιστικές αμοιβές. έξοδα τόκων· μεταφορά από/προς την εργασία άνω των 24 χιλιομέτρων· διπλή στέγαση ή διατροφή και στέγαση για προσωρινούς εργαζόμενους· έξοδα ταξιδιού εργασίας εάν δεν καταβληθούν από τον εργαζόμενο.

Στις μόνιμες θέσεις εργασίας ένας εργαζόμενος πρέπει να πληρώσει φόρο για δωρεάν διατροφή και στέγη που παρέχεται από τον εργοδότη. Υπάρχουν σταθερές σταθερές τιμές για δωρεάν σίτιση και στέγαση στον τόπο εργασίας για βοηθούς στη γεωργία κ.λπ., οικιακούς βοηθούς, προσωπικό κουζίνας και σερβιρίσματος, ιδιωτικές νοσοκόμες και νοσοκομειακό προσωπικό. Υπάρχουν επίσης ειδικές τιμές για το στρατιωτικό προσωπικό. Οι συντελεστές αποφασίζονται από το Φορολογικό Συμβούλιο και το νεότερο διάταγμα τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2025. Εάν έχει καταβληθεί χρηματικό επίδομα αντί δωρεάν επιβίβασης και στέγασης, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μισθός.

Ένας εργοδότης μπορεί να επιλέξει να πληρώσει ένα αφορολόγητο επίδομα ταξιδιού για φαγητό, διαμονή και μικροαποκτήματα σε σχέση με ταξίδια που σχετίζονται με την εργασία. Ο εργαζόμενος πρέπει να λείπει για τουλάχιστον 24 ώρες. Τα επιδόματα ταξιδιού είναι αφορολόγητα και καταβάλλονται σύμφωνα με τους κανονικούς συντελεστές. Αυτό ονομάζεται επίσης επίδομα διαβίωσης (στα δανικά ονομάζεται «diæter»).

Στη Δανία δεν υπάρχουν τακτικές εκθέσεις σχετικά με τον καθορισμό του κατώτατου μισθού.

1 September 2026
Κατώτατοι μισθοί το 2026: Ετήσια επανεξέταση
Ο καθορισμός των κατώτατων μισθών σε ολόκληρη την ΕΕ έχει καταστεί ένας ολοένα και πιο δυναμικός και στενά παρακολουθούμενος τομέας πολιτικής, ο οποίος διαμορφώνεται από τη μεταφορά της οδηγίας της ΕΕ για τους κατώτατους μισθούς στο εθνικό δίκαιο και από μια δεκαετία σταθερής αύξησης των νόμιμων αμοιβών σε πραγματικούς όρους. Η παρούσα έκθεση εξετάζει τις συζητήσεις για τον καθορισμό των μισθών που πραγματοποιήθηκαν σε όλα τα κράτη μέλη και τη Νορβηγία το 2025, εστιάζοντας στις χώρες με και χωρίς εθνικό κατώτατο μισθό, στην αλληλεπίδραση μεταξύ κατώτατων μισθών και συλλογικών διαπραγματεύσεων σε χαμηλά αμειβόμενους τομείς, καθώς και στον αυξανόμενο ρόλο των ενδεικτικών τιμών αναφοράς στη διαμόρφωση των εθνικών αποφάσεων.
Read more
Έκθεση έρευνας
30 January 2026
Πραγματική αύξηση των κατώτατων μισθών το 2026, εν μέσω προόδου και οπισθοδρόμησης όσον αφορά τις φιλοδοξίες των κρατών μελών
Τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ άλλαξαν το επίπεδο του εθνικού κατώτατου μισθού τους από την 1η Ιανουαρίου 2026 και, όπως και το προηγούμενο έτος, η γενική εικόνα είναι αυτή των σημαντικών αυξήσεων —που υπερβαίνουν σημαντικά τις αυξήσεις των τιμών.
Read more
Άρθρο
Flag of the European UnionThis website is an official website of the European Union.
European Foundation for the Improvement of Living and Working Conditions
The tripartite EU agency providing knowledge to assist in the development of better social, employment and work-related policies

All official European Union website addresses are in the europa.eu domain.

See all EU institutions and bodies