Mapowanie zielonej polityki behawioralnej w UE

Niniejszy artykuł przedstawia przegląd zdolności i wdrażania polityki publicznej opartej na zielonych zachowaniach (GBPP), zastosowania nauk behawioralnych w polityce klimatycznej i środowiskowej we wszystkich 27 państwach członkowskich UE oraz w Norwegii. Przegląd literatury przedstawia aspekt behawioralny polityki klimatycznej dla czytelników nowych w tej dziedzinie, wyjaśniając, jak mechanizmy psychologiczne, błędy poznawcze i konteksty społeczne kształtują zaangażowanie obywateli w zieloną transformację oraz dlaczego te czynniki mają znaczenie dla skutecznego projektowania polityki. Wykorzystując dane zebrane przez Network of Eurofound Correspondents, uzupełnione badaniami biurkowymi i weryfikacją przez ekspertów krajowych, dokument mapuje dojrzałość instytucjonalnej jakości GBPP za pomocą dostosowanych sześcioetapowych ram. Jedenaście konkretnych przykładów polityk, ze szczególnym uwzględnieniem zielonego transportu i efektywności energetycznej, ilustruje szerokie spektrum dostępnych podejść, od ukierunkowanych interwencji behawioralnych po przeprojektowanie na poziomie systemowym. Wyniki wskazują na znaczne różnice: w 17 z 28 ocenianych krajów udało się zidentyfikować niewielką lub żadną infrastrukturę GBPP, a udokumentowaną zdolność skoncentrowaną w niewielkiej liczbie północno-zachodnich państw członkowskich. Ten nierówny krajobraz stanowi wyzwanie dla agendy sprawiedliwej zielonej transformacji UE, ponieważ państwa członkowskie stojące pod największymi presjami transformacji często wydają się mieć najsłabiej rozwinięte zdolności do projektowania polityk skoncentrowanych na człowieku, które mogą je wspierać. W całej UE, w tym w państwach członkowskich o dobrze ugruntowanej zdolności produkcyjnej, większość zidentyfikowanych aplikacji skupia się na niższych poziomach ambicji politycznych, a niewiele inicjatyw wykorzystuje wgląd behawioralny do przekształcenia szerszego środowiska decyzyjnego. Dokument argumentuje, że zdolności behawioralne powinny być wzmacniane w całej UE, że państwa członkowskie powinny wyjść poza izolowane interwencje oraz że instrumenty finansowania UE powinny być wykorzystywane jako dźwignia do trwałego budowania zdolności instytucjonalnych.