Κατώτατος μισθός στο Βέλγιο

Στο Βέλγιο, δεν υπάρχει νόμος που να επιβάλλει κατώτατους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα. Αντ' αυτού, θεσπίζεται νομικό πλαίσιο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με τον νόμο του 1968 περί συλλογικών συμβάσεων εργασίας και μικτών επιτροπών, το οποίο επιτρέπει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον διατομεακό «εθνικό κατώτατο μισθό», αφενός, και για τα κατώτατα όρια των κλαδικών μισθών, αφετέρου.

Κατόπιν αιτήματος των υπογραφόντων, οι τομεακές συμφωνίες παρατείνονται νομικά με βασιλικό διάταγμα. Οι διαπραγματεύσεις για τον εθνικό κατώτατο μισθό πραγματοποιούνται στο Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας, ενώ τα τομεακά μισθολογικά συστήματα αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης από περίπου 100 μικτές επιτροπές (+ 70 μικτές υποεπιτροπές).

Δύο άλλοι νόμοι συμπληρώνουν το πλαίσιο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις: ο νόμος του 1965 για τη διατήρηση του μισθού των εργαζομένων ορίζει τους μισθούς ως προβλέψιμο εισόδημα από εργασία που πρέπει να καταβάλλεται σε χρήμα, απαγορεύοντας έτσι τις πληρωμές μισθών (κατώτατου μισθού) σε είδος ή τις κρατήσεις μισθών. Τέλος, ο νόμος του 1996 για την προώθηση της απασχόλησης και την προληπτική διατήρηση της ανταγωνιστικότητας, ο οποίος αναθεωρήθηκε το 2017, επιβάλλει διετές μέγιστο περιθώριο για πραγματικές μισθολογικές αυξήσεις, γνωστό ως «μισθολογικό πρότυπο».

Πέρα από αυτόν τον κανόνα, ο οποίος ευθυγραμμίζεται με τον διετή κύκλο διαπραγματεύσεων, δεν υπάρχουν σταθερές διαδικασίες για τον καθορισμό των επιπέδων των μισθών. Η αυστηρότερη αναθεώρηση του νόμου του 1996 το 2017 ήταν ίσως η πιο σημαντική αλλαγή και εξέλιξη τα τελευταία 10 χρόνια.

Η κύρια εθνική, διατομεακή συλλογική σύμβαση (CA) που καθορίζει τον εθνικό κατώτατο μισθό είναι η CA No. 43. Επιπλέον, το CA No. 50 ορίζει τον εθνικό κατώτατο μισθό για άλλες κατηγορίες εργαζομένων, όπως άτομα κάτω των 18 ετών ή που εργάζονται με φοιτητική σύμβαση.

Οι μισθοί στο δημόσιο τομέα καθορίζονται από το νόμο. Υπό το πρίσμα της εφαρμογής της οδηγίας για τον κατώτατο μισθό, το βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουλίου 2024 εξισώνει τον κατώτατο μισθό για τον δημόσιο τομέα με την «εγγυημένη αμοιβή» που χρησιμοποιήθηκε σε προηγούμενη νομοθεσία και παραπέμπει στον ορισμό των μισθών στο δημόσιο δίκαιο. Το Βασιλικό Διάταγμα προσθέτει μια διαδικασία για την αναπροσαρμογή των μισθών του δημόσιου τομέα, η οποία θα πρέπει να επαναξιολογείται κάθε τέσσερα χρόνια, με βάση τέσσερα κριτήρια: αγοραστική δύναμη, γενικό επίπεδο και κατανομή των μισθών, ρυθμός αύξησης των μισθών, μακροπρόθεσμα επίπεδα εθνικής παραγωγικότητας και ανάπτυξη. Αναθέτει επίσης στη μικτή επιτροπή για τις δημόσιες υπηρεσίες να παρέχει συμβουλές για αυτές τις επαναξιολογήσεις.

Απαιτήθηκαν πρόσθετες αλλαγές προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με την οδηγία της ΕΕ για τον κατώτατο μισθό και τη μεταφορά της στο εθνικό δίκαιο. Οι αλλαγές αυτές συμφωνήθηκαν και εισήχθησαν στις 31 Δεκεμβρίου 2024. Στο πλαίσιο του νόμου, ο νόμιμος κατώτατος μισθός ορίζεται ως εξής: «νόμιμος κατώτατος μισθός: ο κατώτατος μισθός που θεσπίζεται από νόμο ή δυνάμει νόμου, με εξαίρεση τους κατώτατους μισθούς που καθορίζονται σε συλλογικές συμβάσεις εργασίας οι οποίες έχουν κηρυχθεί γενικά δεσμευτικές (σύμφωνα με το άρθρο 5 του κεφαλαίου 2 του νόμου περί συλλογικών συμβάσεων εργασίας)».

Σχετικές συλλογικές συμβάσεις

• Συλλογική σύμβαση αριθ. 43 για τους κατώτατους μισθούςPDFopens in new tab

• Συλλογική σύμβαση αριθ. 43 για τους κατώτατους μισθούς (ενοποιημένη έκδοση)PDFopens in new tab

• Συλλογική σύμβαση αριθ. 50 για τους κατώτατους μισθούς των νέωνPDFopens in new tab

Σχετικοί νόμοι (και διατάγματα)

• Νόμος της 12ης Απριλίου 1965 για την προστασία των μισθών των εργαζομένωνopens in new tab

• Νόμος της 5ης Δεκεμβρίου 1968 σχετικά με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τις ισομερείς επιτροπέςPDFopens in new tab

• Νόμος της 26ης Ιουλίου 1996 για την προώθηση της απασχόλησης και την προληπτική διατήρηση της ανταγωνιστικότηταςopens in new tab

• Νόμος της 17ης Δεκεμβρίου 2024 για τη μερική εφαρμογή της οδηγίας για τον κατώτατο μισθόopens in new tab

• Βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουλίου 2024 σχετικά με τις εγγυημένες αποδοχές των εργαζομένων στον δημόσιο τομέαopens in new tab

Σε εθνικό επίπεδο, οι διάφοροι αντιπροσωπευτικοί κοινωνικοί εταίροι διαπραγματεύονται και καθορίζουν τον εθνικό κατώτατο μισθό, γνωστό στο Βέλγιο ως «ελάχιστο εγγυημένο μέσο μηνιαίο εισόδημα» (GAMMI). Πρόκειται για διμερή διαδικασία στο πλαίσιο του Εθνικού Συμβουλίου Εργασίας, του κύριου διμερούς οργάνου κοινωνικού διαλόγου στο Βέλγιο.

Από την πλευρά των συνδικαλιστικών οργανώσεων εκπροσωπούνται οι ακόλουθες οργανώσεις:

• Γενική Χριστιανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων (Algemeen Christelijk Vakverbond, ACV-CSC)

• Γενική Συνομοσπονδία Φιλελεύθερων Συνδικάτων (Algemene Centrale der Liberale Vakverbonden, ACVLB-CGSLB)

• Γενική Βελγική Συνομοσπονδία Συνδικάτων (Algemeen Belgisch Vakverbond, ABVV-FGTB)

• Από την πλευρά των ενώσεων εργοδοτών, εκπροσωπούνται οι ακόλουθες οργανώσεις:

• Ομοσπονδία Επιχειρήσεων του Βελγίου (Verbond van Belgische Ondernemingen, VBO-FEB)

• Μπόερενμποντ

• Ένωση Μεσαίας Τάξης (Union des Classes Moyenne, UCM)

• Ένωση Αυτοαπασχολούμενων Επιχειρηματιών (Unie van Zelfstandige Ondernemers, Unizo)

Ο εθνικός κατώτατος μισθός στο Βέλγιο είναι γνωστός ως «ελάχιστο εγγυημένο μέσο μηνιαίο εισόδημα» («Gewaarborgd gemiddeld minimummaandinkomen» ή GGMMI) και περιγράφεται στη συλλογική σύμβαση εργασίας (CBA) 43. Ισχύει για εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα άνω των 18 ετών με σύμβαση εργασίας.

Η ρύθμιση του GAMMI δεν έχει συγκεκριμένη ρουτίνα. Η μόνη τακτική αναβάθμιση είναι μέσω αυτόματων τιμαριθμικών δεικτών.

Αυτό το σύστημα ευρετηρίασης του GAMMI βασίζεται στον μηχανισμό «pivot». Ο δείκτης περιστροφής χρησιμοποιεί προκαθορισμένα όρια, με αυξήσεις 2%, με τα οποία συγκρίνεται ο «εξομαλυμένος δείκτης υγείας». Εάν επιτευχθεί ή ξεπεραστεί ο συγκεντρωτικός δείκτης, οι μισθοί ή οι παροχές προσαρμόζονται.

Οι διαπραγματεύσεις σχετικά με το GAMMI εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των κοινωνικών εταίρων σε εθνικό επίπεδο. Αυτές οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του Εθνικού Συμβουλίου Εργασίας (NAR-CNT) σε ad hoc βάση. Η τελευταία πραγματική αύξηση του GAMMI έγινε τον Μάιο του 2024. Η ακαθάριστη αύξηση ήταν 35 ευρώ, την οποία η κυβέρνηση θα πρέπει να αυξήσει στα 50 ευρώ καθαρά. Δύο επιπλέον ακαθάριστες πραγματικές αυξήσεις κατά 35 ευρώ προγραμματίζονται για το 2026 και το 2028. Η συμφωνία της κυβέρνησης De Wever στοχεύει στην εξίσωση των ακαθάριστων και καθαρών μισθών για τους εργαζόμενους με κατώτατο μισθό.

Είναι σημαντικό ότι, εκτός από το εθνικό/διατομεακό GAMMI, το οποίο ισχύει για περίπου το 3 % του εργατικού δυναμικού, υπάρχουν τομεακοί κατώτατοι μισθοί, οι οποίοι είναι κατά μέσο όρο περίπου 19 % υψηλότεροι από το GAMMI. Τα περιθώρια για τις κλαδικές μισθολογικές διαπραγματεύσεις καθορίζονται ανά διετία από τους κοινωνικούς εταίρους της λεγόμενης ομάδας G10, με αποτέλεσμα μια «διεπαγγελματική συμφωνία» ή IPA. Οι διαπραγματεύσεις βασίζονται σε προπαρασκευαστικές εργασίες του Κεντρικού Οικονομικού Συμβουλίου (CRB-CCE), το οποίο πρέπει να εκπονεί τεχνική έκθεση που θα καθορίζει το μέγιστο περιθώριο για μισθολογικές αυξήσεις ανά διετία. Ο «μισθολογικός κανόνας» που συμφωνείται στο IPA δεν μπορεί να είναι υψηλότερος από αυτό το μέγιστο περιθώριο. Το Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας δημοσίευσε επίσης γνωμοδότηση σχετικά με την εξέλιξη του GAMMI στις 28 Ιανουαρίου 2025, αξιολογώντας τη μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης για τους πολύ χαμηλόμισθους εργαζομένους, το ποσοστό των εργαζομένων κάτω, στο GAMMI και πάνω από αυτό, καθώς και σύγκριση της εξέλιξης του GAMMI με την εξέλιξη του εθνικού κατώτατου μισθού στη Γερμανία.

• Βασιλικό διάταγμα της 24ης Δεκεμβρίου 1993 για την εφαρμογή του νόμου της 6ης Ιανουαρίου 1989 για τη διασφάλιση της ανταγωνιστικότητας της χώραςopens in new tab

• Πλαίσιο συμφωνίας του εθνικού συμβουλίου εργασίας, της 6ης Απριλίου 2023, σχετικά με την αύξηση του εθνικού κατώτατου μισθούPDFopens in new tab

• Γνωμοδότηση 2440 της 28ης Ιανουαρίου 2025 του Εθνικού Συμβουλίου Εργασίας σχετικά με την αξιολόγηση του πλαισίου συμφωνίας για τους κατώτατους μισθούςPDFopens in new tab

• Βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουλίου 2024 για την τροποποίηση του βασιλικού διατάγματος της 29ης Ιουνίου 1973 για τη χορήγηση εγγυημένης αμοιβής σε ορισμένα μέλη του προσωπικού των ομοσπονδιακών δημόσιων υπηρεσιώνopens in new tab

Στον ιδιωτικό τομέα, δεν καθορίζονται κριτήρια ή τιμές αναφοράς, καθώς ο κατώτατος μισθός θεωρείται ότι δεν είναι νόμιμος αλλά κατόπιν διαπραγμάτευσης, και το Βέλγιο θεωρεί ότι πληροί τα κριτήρια της οδηγίας της ΕΕ για επαρκείς κατώτατους μισθούς, καθώς το ποσοστό κάλυψης από συλλογικές διαπραγματεύσεις υπερβαίνει το 80 %.

Στον δημόσιο τομέα, τέσσερα «αντικειμενικά κριτήρια» για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού απαριθμούνται στο βασιλικό διάταγμα της 10ης Ιουλίου 2024. Αυτό περιλαμβάνει την αγοραστική δύναμη (λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο των τιμών), το γενικό επίπεδο και την κατανομή των μισθών, το ρυθμό αύξησης των μισθών, τα μακροπρόθεσμα επίπεδα εθνικής παραγωγικότητας και τις εξελίξεις. Σε αυτό προστίθεται ο «ενδεικτικός» στόχος του 50% του μέσου μισθού στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ο νόμος εξουσιοδοτεί τη μικτή επιτροπή για όλες τις δημόσιες υπηρεσίες (επιτροπή Α) να κάνει την αξιολόγηση και επιτρέπει την πρόταση άλλων τιμών αναφοράς.

Ο εθνικός κατώτατος μισθός (GAMMI), όπως περιγράφεται στη συλλογική σύμβαση υπ' αριθμόν 43, ισχύει για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα άνω των 18 ετών με σύμβαση εργασίας. Στην περίπτωση του Βελγίου, το ποσοστό κάλυψης από συλλογικές διαπραγματεύσεις αποτελεί σημαντική πτυχή σε σχέση με την κάλυψη του κατώτατου μισθού, καθώς το GAMMI δεν προβλέπεται από τον νόμο αλλά από διακλαδική συλλογική σύμβαση σε εθνικό επίπεδο, η οποία αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης και υπογραφής από τους κοινωνικούς εταίρους. Επομένως, το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στο Βέλγιο καλύπτεται (τουλάχιστον) από το GAMMI οφείλεται πρωτίστως στο υψηλό ποσοστό συλλογικών διαπραγματεύσεων, το οποίο ανέρχεται σε περίπου 96 %. Αυτό περιλαμβάνει όλους τους εργάτες και τους υπαλλήλους που δραστηριοποιούνται στον ιδιωτικό τομέα.

Ορισμένες συγκεκριμένες κατηγορίες που δεν καλύπτονται περιλαμβάνουν:

• Άτομα που απασχολούνται σε οικογενειακή επιχείρηση που διοικείται αποκλειστικά από γονέα.

• Εργαζόμενοι που συνήθως εργάζονται λιγότερο από ένα μήνα.

• Starter-jobs: ένα πρόγραμμα για εργαζόμενους ηλικίας άνω των 18 και κάτω των 21 ετών με μικρή εργασιακή εμπειρία. Ο ακαθάριστος μισθός μειώνεται σε χαμηλότερο κόστος εργασίας, το οποίο αντισταθμίζεται πλήρως από ένα καθαρό ποσό για το οποίο δεν οφείλονται εργοδοτικές εισφορές.

• Εργαζόμενοι που απασχολούνται στο δημόσιο τομέα.

• Ελεύθεροι επαγγελματίες και εργαζόμενοι σε πλατφόρμες.

• Θέσεις εργασίας σε επίπεδο γειτονιάς («wijkwerken»): πρόγραμμα επανένταξης στην αγορά εργασίας μέσω μικρών θέσεων εργασίας σε επίπεδο γειτονιάς για μακροχρόνια ανέργους.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι παρά το υψηλό ποσοστό κάλυψης, μόνο μια σχετικά μικρή ομάδα εργαζομένων βασίζεται στο GAMMI. Με βάση τους υπολογισμούς του Κεντρικού Οικονομικού Συμβουλίου, περίπου το 3% των εργαζομένων αμείβεται με τον κατώτατο μισθό.PDFopens in new tab Μια ανάλυση του 2025 από το Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας δείχνει ότι ο αριθμός αυτός μειώνεται.PDFopens in new tab Οι εργαζόμενοι με τον κατώτατο μισθό είτε δεν καλύπτονται από κλαδική συλλογική σύμβαση είτε η κλαδική συλλογική σύμβαση αναφέρεται στο GAMMI.

Τον Απρίλιο του 2015, τα ηλικιακά κριτήρια για τους εθνικούς κατώτατους μισθούς, τους τομεακούς κατώτατους μισθούς και τα συστήματα αρχαιότητας καταργήθηκαν σε μεγάλο βαθμό ή αντικαταστάθηκαν από κριτήρια εμπειρίας. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενδέχεται να εξακολουθούν να ισχύουν διαφορετικοί κατώτατοι μισθοί για τους νέους εργαζόμενους, ανάλογα με την ηλικία και το καθεστώς τους.

Ελλείψει κλαδικών συμφωνιών για τους κατώτατους μισθούς για τους εργαζόμενους κάτω των 21 ετών, καθορίζονται χαμηλότεροι εθνικοί κατώτατοι μισθοί για τους νέους εργαζόμενους κάτω των 18 ετών ή για τους εργαζόμενους με φοιτητική σύμβαση, όπως περιγράφεται στη συλλογική σύμβαση αριθ. 50:

• Το πολύ 16 ετών: 67% του εθνικού κατώτατου μισθού

• 17 ετών: 73% του εθνικού κατώτατου μισθού

• 18 ετών: 79% του εθνικού κατώτατου μισθού

• 19 ετών: 85% του εθνικού κατώτατου μισθού

• 20 ετών: 90% του εθνικού κατώτατου μισθού

Τον Απρίλιο του 2022, μετά την αναθεωρημένη συλλογική σύμβαση 43/16 της 9ης Μαρτίου 2022, καταργήθηκαν οριστικά τα εναπομείναντα κριτήρια αρχαιότητας για τους εργαζομένους ηλικίας κάτω των 21 ετών, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι με κανονική σύμβαση εργασίας ηλικίας 18 ετών και άνω να δικαιούνται πλέον το 100 % του εθνικού κατώτατου μισθού, όπως και οι εργαζόμενοι άνω της ηλικίας αυτής.

Για τους σπουδαστές των οποίων η εργασία αποτελεί μέρος της κατάρτισής τους («εναλλασσόμενη μάθηση») και οι οποίοι δεν έχουν σύμβαση εργασίας, δεν εφαρμόζονται οι συλλογικές συμβάσεις 43 και 50, αλλά υπάρχουν κανόνες σχετικά με την υποχρεωτική νόμιμη (ή περιφερειακή) αποζημίωση.

Ο εθνικός κατώτατος μισθός υπολογίζεται ως ο μέσος όρος του συνόλου του εισοδήματος από εργασία για ένα έτος και εκφράζεται ως μηνιαίο εισόδημα. Ως εκ τούτου, ενώ μια πληρωμή σε ένα μήνα μπορεί να πέσει κάτω από τον εθνικό κατώτατο μισθό, μπορεί να εξισορροπηθεί με αποζημίωση σε άλλους μήνες ή μέσω άλλων πληρωμών, όπως μπόνους βάσει καθηκόντων ή τέλους έτους.

Το «προεπιλεγμένο» GAMMI διαμορφώνεται γενικά με βάση μια εβδομάδα εργασίας 38 ωρών, αλλά υπάρχουν επίσης ωριαίες χρεώσεις για την εβδομάδα εργασίας 39 και 40 ωρών. Για τους εργαζόμενους με μερική απασχόληση, ο εθνικός κατώτατος μισθός εφαρμόζεται αναλογικά.

Ο ρυθμός των πληρωμών δεν ορίζεται στο CA 43, αλλά ο νόμος περί διατήρησης των μισθών του 1965 προβλέπει τουλάχιστον δύο πληρωμές μισθών το μήνα, με πολλές εξαιρέσεις που επιτρέπουν τουλάχιστον μία πληρωμή μισθού. Το ποσό μπορεί να ποικίλλει, αλλά όλες οι μορφές πληρωμής ή μισθών που λαμβάνει ο εργαζόμενος θα πρέπει κατά μέσο όρο να αντιστοιχούν τουλάχιστον στο GAMMI. Για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος μπορεί να λαμβάνει δώδεκα μηνιαίους μισθούς στο επίπεδο του GAMMI ή δώδεκα μισθούς κάτω από το GAMMI με επίδομα αδείας, ασφάλιστρα και μπόνους στο τέλος του έτους που αποζημιώνουν.

Ως γενική αρχή, όλες οι συνιστώσες αμοιβής συμβάλλουν στην επίτευξη του GAMMI. Μεταξύ των πιο σημαντικών στοιχείων είναι το μπόνους στο τέλος του έτους και η πληρωμή του 13ου μήνα. Η εθνική συλλογική σύμβαση θεσπίζει έναν γενικό κανόνα ότι ισχύουν οι μισθοί σε χρήμα και μη, οι σταθεροί και μεταβλητοί μισθοί, καθώς και τα ασφάλιστρα και οι παροχές που δικαιούται ο εργαζόμενος. Όλοι αυτοί οι παράγοντες μετράνε στο βαθμό που συνδέονται με την κανονική εργασιακή απόδοση του εργαζομένου.

Οι κλάδοι επιτρέπεται να τροποποιούν τις συνιστώσες που συμβάλλουν στην επίτευξη του GAMMI στον τομέα τους με συλλογική σύμβαση, σύμφωνα με την αρχή της ευνοϊκότητας: οι συλλογικές συμβάσεις χαμηλότερου επιπέδου (δηλαδή τομεακές σε σχέση με τις εθνικές) δεν μπορούν να παρεκκλίνουν αρνητικά από τους όρους της συμφωνίας υψηλότερου επιπέδου.

Ένας κατάλογος παροχών σε είδος που συμβάλλουν στην επίτευξη του GAMMI επισημοποιείται στον νόμο περί προστασίας των μισθών του 1965. Αυτό περιλαμβάνει:

• Στέγαση

• Αέριο, ηλεκτρισμός, θέρμανση και καύσιμα (που αποτιμώνται στο κόστος)

• Η χρήση της γης

• Τρόφιμα που καταναλώνονται στο χώρο εργασίας

• Εργαλεία και ενδύματα σέρβις ή εργασίας, καθώς και η συντήρησή τους, υπό την προϋπόθεση ότι καμία νομική ή κανονιστική διάταξη δεν απαιτεί από τον εργοδότη να τα παρέχει ή να τα συντηρεί

• Εξοπλισμός ή υλικά απαραίτητα για την εργασία που αποτελούν ευθύνη του εργαζομένου ανάλογα με την απασχόληση ή τη χρήση του

Δεν υπάρχουν τακτικές εκθέσεις που να εστιάζουν ειδικά στον εθνικό κατώτατο μισθό στο Βέλγιο.

Υπήρξε έκθεση σχετικά με τους κατώτατους μισθούς που εκδόθηκε από το Κεντρικό Οικονομικό Συμβούλιο το 2022.

Υπάρχει μια γενική τεχνική έκθεση που παρέχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού του μέγιστου περιθωρίου μισθού.

• CCERB (2022): Technisch Verslag 2022opens in new tab.

Μια πρόσθετη έκθεση εξετάζει συγκεκριμένα το παγκόσμιο μισθολογικό μειονέκτημα μεταξύ του Βελγίου και των γειτονικών του χωρών.

• CCERB (2022): Loonhandicap 2022.PDFopens in new tab

CRB (2018), Het minimuminkomen in België (Documentatienota No. 2018–2768, σ. 25), Centrale Raad voor het Bedrijfsleven.

Dorssemont, F. (2022), «Wage setting and wage milation» in Belgium: A never-ending and already-old story in the wake of the 'new European economic governance', European Labour Law Journal, τόμος 13, τεύχος 2, σ. 156-169.

Pulignano, V., Marà, C., Franke, L., Domecka, M., Bertolini, A. and Graham, M. (2022), Fairwork Belgium Ratings 2022: Towards Decent Work in the Platform Economy (Αξιολογήσεις Fairwork Belgium 2022: Towards Decent Work in the Platform Economy), Leuven, Βέλγιο· Οξφόρδη, Ηνωμένο Βασίλειο; Βερολίνο, Γερμανία.

Vandekerckhove, S. και Van Herreweghe, D. (2023), Minimum wages in Belgium, άρθρο του Eurofound.

Vandekerckhove, S., Desiere, S. και Lenaerts, K. (2020), Minimum wages and wage compression in Belgian industries (Κατώτατοι μισθοί και συμπίεση μισθών στις βελγικές βιομηχανίες), Εθνική Τράπεζα του Βελγίου, έγγραφο εργασίας αριθ. 387· Π. 39.

Vandekerckhove, S. και Lenaerts, K. (2023), Collective bargaining and inequality in Belgium (Συλλογικές διαπραγματεύσεις και ανισότητα στο Βέλγιο ) (BFORE – Bargaining for Equality, σ. 61) [Εθνική έκθεση], Ερευνητικό Ινστιτούτο HIVA για την Εργασία και την Κοινωνία.

Vandekerckhove, S. and Lenaerts, K. (2024), Loonvorming in België: Componenten, uitkomst en impact.