Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Αυτή η σελίδα έχει μεταφραστεί μέσω αυτόματης μετάφρασης. Ανατρέξτε στην πρωτότυπη έκδοση στα αγγλικά και συμβουλευτείτε τη γλωσσική πολιτική του Eurofound.
Προφίλ χώρας κατώτατου μισθού για τη Φινλανδία
Προφίλ χώρας
Τελευταία ενημέρωση: 30 June 2026

Κατώτατος μισθός στη Φινλανδία

Elina Härmä

Information for this page was compiled during December 2025 and early 2026. Most Member States had already transposed the EU minimum wage directive at this point. Those that had not yet fully completed transposition or where the information was not yet publicly available include Bulgaria, Cyprus, Luxemburg, Poland and Portugal. These profiles will be updated consecutively as the information becomes available. Users are invited to contact our experts on minimum wage if they are aware of changes.

Αυτά τα προφίλ περιγράφουν τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται και καθορίζονται οι κατώτατοι μισθοί. Είναι διαθέσιμα για όλες τις χώρες της ΕΕ και τη Νορβηγία.

Αυτό το προφίλ περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται και καθορίζονται οι κατώτατοι μισθοί στη Φινλανδία. Μπορεί να διαβαστεί ως γενικές πληροφορίες για την ετήσια επανεξέταση της σειράς του Eurofound για τον καθορισμό των κατώτατων μισθών. Η Φινλανδία δεν έχει νόμιμους κατώτατους μισθούς, αλλά οι κατώτατοι μισθοί καθορίζονται σε συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες συχνά επεκτείνονται νομικά σε όλους τους εργαζομένους του σχετικού τομέα.

Ο γενικός βαθμός κάλυψης από συλλογικές διαπραγματεύσεις στη Φινλανδία είναι υψηλός, σε μεγάλο βαθμό λόγω του μηχανισμού γενικής εφαρμογής. Σύμφωνα με την τελευταία μελέτη της Ahtiainen (2024), με βάση στατιστικά στοιχεία από το 2021 και το 2022, η κάλυψη ήταν 88,8%. Στον ιδιωτικό τομέα, το 64% των εργαζομένων εργάζεται σε οργανωμένες επιχειρήσεις. Λόγω της γενικής εφαρμογής των συλλογικών συμβάσεων, η κάλυψη αυξάνεται στο 83,9% του συνόλου των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Στο δημόσιο τομέα όλοι οι εργαζόμενοι καλύπτονται από συλλογικές συμβάσεις.

Διαπιστώνονται κενά στη διαπραγματευτική κάλυψη μεταξύ των τομέων, με τη χαμηλότερη κάλυψη να ανέρχεται στο 32,8 % και την υψηλότερη στο 97,2 % σε γενικό τομεακό επίπεδο στις συλλογικές συμβάσεις της περιόδου 2021/2022, όταν περιλαμβάνεται ο μηχανισμός γενικής εφαρμογής. Σημαντικά κενά εντοπίζονται σε τομείς που περιλαμβάνουν ομάδες εργαζομένων με ιδιαίτερα χαμηλά αμειβόμενους εργαζομένους, όπως ο τομέας της υγειονομικής περίθαλψης και των κοινωνικών υπηρεσιών, άλλες κοινωνικές και προσωπικές υπηρεσίες και άλλες επιχειρηματικές υπηρεσίες, όπως οι κτηματομεσιτικές υπηρεσίες.

Ορισμένα χαμηλά αμειβόμενα τμήματα έχουν υψηλή διαπραγματευτική κάλυψη ακόμη και όταν λαμβάνεται υπόψη ένα κενό κάλυψης, όπως οι ταχυδρομικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες παράδοσης (περίπου 19-94%).

Κενά στην κάλυψη των διαπραγματεύσεων εντοπίζονται σε τομείς με σημαντικά ποσοστά αυτοαπασχολούμενων και μικρών επιχειρήσεων, όπως ο τομέας των οδικών μεταφορών και ο τομέας των ακινήτων και των επιχειρηματικών υπηρεσιών, και όπου επικρατεί η εποχική εργασία, όπως στις αγροτικές βιομηχανίες (Ahtiainen, 2024).

Ο καθορισμός των μισθών πραγματοποιείται από κλαδικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και οργανώσεις εργοδοτών. Ο βιομηχανικός τομέας που βασίζεται στις εξαγωγές, με επικεφαλής τον κλάδο της τεχνολογίας, ξεκινά τους γύρους συλλογικών διαπραγματεύσεων και μισθολογικών διαπραγματεύσεων. Στην πράξη, οι αυξήσεις των μισθών σε αυτούς τους τομείς θέτουν στη συνέχεια ένα ελάχιστο όριο για την υπόλοιπη αγορά εργασίας. Ωστόσο, οι κοινωνικοί εταίροι σε άλλους τομείς μπορούν να διαπραγματευτούν διαφορετικές μισθολογικές αυξήσεις από ό,τι ο βιομηχανικός τομέας που βασίζεται στις εξαγωγές. Παρά το γεγονός ότι τα βιομηχανικά ελάχιστα δεν είναι υποχρεωτικά, είναι σύνηθες για τους κοινωνικούς εταίρους σε άλλους τομείς να καθορίζουν παρόμοια ποσοστά αύξησης. Είναι επίσης δυνατός ο καθορισμός χαμηλότερων ή υψηλότερων ποσοστών αύξησης μισθών. Οι εργαζόμενοι με χαμηλούς μισθούς οργανώνονται, σε μεγάλο βαθμό, από συνδικάτα υπό την ανώτατη Κεντρική Οργάνωση Φινλανδικών Συνδικάτων (SAK). Παραδείγματα τέτοιων συνδικαλιστικών οργανώσεων είναι η Service Union United (PAM), που οργανώνει υπαλλήλους υπηρεσιών του ιδιωτικού τομέα, και η Συνδικαλιστική Ένωση για τον Δημόσιο Τομέα και τον Τομέα Πρόνοιας (JHL), που οργανώνει επαγγελματίες κοινωνικής πρόνοιας. Πολλά επαγγέλματα χαμηλού εισοδήματος οργανώνονται επίσης από τη Βιομηχανική Ένωση, όπως υποδήματα και δερμάτινα είδη, γεωργία και προσωπικό παράδοσης. Οι οργανώσεις εργοδοτών που εκπροσωπούν εργοδότες στους ίδιους τομείς είναι οι εργοδότες ακινήτων, η Φινλανδική Ένωση Φιλοξενίας (MaRa), η Φινλανδική Ένωση Ιδιωτικών Παρόχων Φροντίδας (HALI) και οι Βιομηχανίες Τεχνολογίας στη Φινλανδία, για να αναφέρουμε μερικές. Αυτά και πολλά άλλα οργανώνονται στο πλαίσιο της Συνομοσπονδίας Φινλανδικών Βιομηχανιών (EK).

Οι γύροι συλλογικών διαπραγματεύσεων ξεκινούν ενώ οι υπάρχουσες συλλογικές συμβάσεις εξακολουθούν να ισχύουν. Εάν δεν έχει συναφθεί νέα σύμβαση πριν από τη λήξη της ισχύουσας συλλογικής σύμβασης, αρχίζει η περίοδος μη συμφωνίας. Οι διατάξεις της παλαιάς συλλογικής συμβάσεως εξακολουθούν να ισχύουν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Μια νέα συλλογική σύμβαση επιτυγχάνεται όταν και τα δύο μέρη έχουν καταλήξει σε συμφωνία για το πλήρες κείμενο της συλλογικής σύμβασης και έχουν υπογράψει τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων (PAM, 2023).

Ο κλάδος της τεχνολογίας έχει, στην πράξη, θέσει έναν κανόνα για αυξήσεις μισθών από το 2017/2018 (Kjellberg, 2023). Οι κοινωνικοί εταίροι που εκπροσωπούν γενικά επαγγελματικές ομάδες χαμηλότερου εισοδήματος έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με το σύστημα διαπραγμάτευσης, καθώς μπορεί να διατηρήσει και να αυξήσει τις μισθολογικές ανισότητες. Συστήματα για την αύξηση των μισθών ειδικά των ομάδων χαμηλού εισοδήματος υπάρχουν και χρησιμοποιούνται συνήθως. Σε ορισμένους τομείς, επαγγέλματα ή ομάδες εργαζομένων όπου οι μισθοί υστερούν σε σχέση με τη γενική τάση ή όπου οι μισθολογικές διαφορές είναι σημαντικές, οι κοινωνικοί εταίροι μπορούν να συμφωνήσουν μια συγκεκριμένη αύξηση μισθών (kuoppakorotus/matalapalkkaerä/naispalkkaerä), με στόχο τις σχετικές ομάδες εργαζομένων.

Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε ετήσιες προσαυξήσεις (είτε σε ποσοστά είτε σε απόλυτους αριθμούς) και εφάπαξ πληρωμές επιπλέον των γενικών μισθολογικών αυξήσεων στον τομέα. Αυτά, ωστόσο, δεν απευθύνονται αποκλειστικά σε επαγγέλματα χαμηλού εισοδήματος. Η αύξηση μισθού, η συμπληρωματική ενίσχυση ή η εφάπαξ πληρωμή σε απόλυτους αριθμούς προτιμάται συχνά από τους κοινωνικούς εταίρους σε τομείς με χαμηλά αμειβόμενους εργαζομένους, καθώς έχει μεγαλύτερη αξία για το τμήμα χαμηλού εισοδήματος και αποτρέπει την αύξηση των μισθολογικών ανισοτήτων.

Οι κοινωνικοί εταίροι μπορούν επίσης να διεξάγουν διαπραγματεύσεις σε τοπικό επίπεδο (paikallinen erä). Αυτό μπορεί να γίνει αντί για αυξήσεις μισθών που έχουν συμφωνηθεί συλλογικά ή επιπλέον αυτών, ανάλογα με την ευελιξία που επιτρέπεται για τις τοπικές μισθολογικές διαπραγματεύσεις από την ισχύουσα εθνική συμφωνία. Για παράδειγμα, στις συλλογικές συμβάσεις του δημόσιου τομέα, οι αυξήσεις των μισθών κυριαρχούνται από τη γενικά συμφωνημένη αύξηση και όχι από τα τοπικά κατανεμημένα δοχεία μισθών (Kauhanen, 2023).

Ο κανόνας για τη διάρκεια μιας συλλογικής σύμβασης είναι δύο χρόνια, αλλά διαπραγματεύονται και μεγαλύτερες συμφωνίες. Επιπλέον, οι μισθολογικές αυξήσεις μπορούν μερικές φορές να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μόνο για το πρώτο έτος της συλλογικής σύμβασης. Στις περιπτώσεις αυτές, η συμπερίληψη ρήτρας καθιστά το δεύτερο έτος σύμβαση προαίρεσης (optiovuosi), πράγμα που σημαίνει ότι η συμφωνία μπορεί να μην επικυρωθεί εάν δεν έχει επιτευχθεί νέα συμφωνία για τους κατώτατους μισθούς και τις μισθολογικές αυξήσεις για το δεύτερο έτος πριν από μια προκαθορισμένη ημερομηνία. Έτσι, εκτός από τους γύρους συλλογικών διαπραγματεύσεων, οι κοινωνικοί εταίροι συμμετέχουν στους λεγόμενους γύρους μισθών, οι οποίοι είναι πρόσθετοι γύροι διαπραγματεύσεων.

Για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι τομεακές οικονομικές προβλέψεις καθώς και τα τομεακά περιθώρια κέρδους κατά το προηγούμενο έτος έχουν σημασία στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, καθώς υποδεικνύουν την ικανότητα πληρωμής των εργοδοτών. Σε περιόδους οικονομικής αναταραχής, τα συνδικάτα υπό το SAK έχουν αναζητήσει συντονισμένες λύσεις συλλογικών διαπραγματεύσεων προκειμένου να διατηρήσουν την αγοραστική δύναμη των μισθωτών. Ομοίως, είναι και προς το συμφέρον του εργοδότη, καθώς οι καταναλωτές στις εγχώριες αγορές έχουν σημασία για τη συνέχεια πολλών βιομηχανιών.

Οι συλλογικές συμβάσεις που αφορούν τους χαμηλόμισθους εργαζομένους περιέχουν κατώτατα όρια για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων. Παραδείγματα μπορούν να βρεθούν στις συλλογικές συμβάσεις που καλύπτουν τον τομέα υποστήριξης εγκαταστάσεων, τον τομέα του εμπορίου, τον τουρισμό, τη βιομηχανία εστιατορίων και αναψυχής και τις κοινωνικές υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα.

Τα υποελάχιστα μπορούν, για παράδειγμα, να βασίζονται στην ηλικία, το επίπεδο κατάρτισης και προηγούμενης εμπειρίας, τα εργασιακά καθήκοντα ή την απασχόληση μακροχρόνια ανέργων με επιδότηση μισθού. Για παράδειγμα, οι ασκούμενοι λαμβάνουν το 80 %-90 % του κανονικού κατώτατου μισθού, ενώ οι μαθητές και οι νέοι κάτω των 18-25 ετών, μεταξύ 70 και 80 %.

Ο ορισμός της βασικής αμοιβής δεν ορίζεται από το νόμο, αλλά περιγράφει μια ελάχιστη αμοιβή για συγκεκριμένη εργασία και αποκλείει προσωπικά μπόνους, συμπληρώματα και παροχές. Οι μισθοί και τα ημερομίσθια μπορούν να καταβάλλονται σε μηνιαία, εβδομαδιαία ή ωριαία βάση. Εκτός από τη βασική αμοιβή, ένας εργαζόμενος μπορεί να λάβει συμπληρώματα, δηλαδή αποζημίωση για υπερωρίες, εργασία που γίνεται τα βράδια, τα Σαββατοκύριακα ή τη νύχτα, για παράδειγμα. Οι εργαζόμενοι μπορούν επίσης να λάβουν πληρωμή με τη μορφή των λεγόμενων πρόσθετων παροχών (luontoisetu), όπως φαγητό, κινητό τηλέφωνο, αθλητικές παροχές, στέγαση ή αυτοκίνητο. Οι πρόσθετες παροχές θεωρούνται μέρος του μισθού ενός εργαζομένου. Οι κρατήσεις που γίνονται από τους μισθούς είναι ο φόρος εισοδήματος, η εισφορά συνταξιοδοτικής ασφάλισης, η εισφορά ασφάλισης ανεργίας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η εισφορά ημερήσιου επιδόματος ασφάλισης υγείας. (ΣΑΚ, 2021). Τα επιδόματα αδείας υπολογίζονται πάντα στον μισθό, ανεξάρτητα από τη μορφή της σύμβασης ή τη διάρκεια απασχόλησης του εργαζομένου (Digital and Population Data Services Agency, 2022).

Οι μισθοί με το κομμάτι υπάρχουν σε ορισμένα επαγγέλματα, όπως οι πωλήσεις και οι νομικές υπηρεσίες. Ωστόσο, δεν υπάρχουν νομικές διατάξεις σχετικά με ένα ελάχιστο όριο για τους μισθούς με το κομμάτι. Οι μισθοί με το κομμάτι μπορούν να συμπεριληφθούν ως μέρος του μισθού κάποιου ή να αποτελέσουν ολόκληρο τον μισθό σε μια σύμβαση εργασίας. Ο μισθός με το κομμάτι μπορεί επίσης να ρυθμιστεί με συλλογικές συμβάσεις και η αμοιβή για εργασία με το κομμάτι εξαρτάται —στην προκειμένη περίπτωση— από τις διατάξεις της ισχύουσας συλλογικής σύμβασης. Σύμφωνα με τον νόμο περί συμβάσεων εργασίας (κεφάλαιο 2, § 10), ελλείψει συλλογικής σύμβασης και εάν ο εργοδότης και ο εργαζόμενος δεν έχουν συμφωνήσει για την αμοιβή που θα καταβληθεί για την εργασία, «ο εργαζόμενος πρέπει να λαμβάνει συνήθη και εύλογο μισθό για την εργασία που εκτελείται». Αυτός, ως γενικός κανόνας, ισχύει και για την εργασία που πληρώνεται κατ' αποκοπήν.

Δεν υπάρχουν διαθέσιμες εθνικές εκθέσεις σχετικά με τους κατώτατους μισθούς ή τον καθορισμό του κατώτατου μισθού. Η τακτική υποβολή εκθέσεων σχετικά με τους μισθούς και τον καθορισμό των μισθών πραγματοποιείται από ανώτατες οργανώσεις κοινωνικών εταίρων, όπως η Κεντρική Οργάνωση Φινλανδικών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων (SAK), η Συνομοσπονδία Φινλανδικών Βιομηχανιών (EK) και η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι Εργοδότες της Κομητείας (KT), καθώς και μεμονωμένες συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, τα στατιστικά στοιχεία που συγκέντρωσαν επικεντρώνονται κυρίως στους διάμεσους μισθούς και τις μισθολογικές αυξήσεις σε διάφορους τομείς και επαγγέλματα, όχι ειδικά στους κατώτατους μισθούς. Σύμφωνα με την οδηγία της ΕΕ για τους κατώτατους μισθούς, η φινλανδική κυβέρνηση θα συλλέγει τακτικά δεδομένα σχετικά με τους κατώτατους μισθούς.

Η εθνική στατιστική υπηρεσία της Φινλανδίας, η Στατιστική Υπηρεσία της Φινλανδίας, δημοσιεύει τομεακές στατιστικές σχετικά με τη διάρθρωση των αποδοχών του φινλανδικού εργατικού δυναμικού. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία περιγράφουν ωριαίες και μηνιαίες αποδοχές, καθώς και διαμόρφωση και κατανομή μισθών και ημερομισθίων σε όλους τους τομείς. Ωστόσο, δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τους κατώτατους μισθούς.

Η Στατιστική Υπηρεσία της Φινλανδίας έχει επίσης εφαρμόσει πιλοτικά βάσεις δεδομένων που χρησιμοποιούν το φινλανδικό εθνικό μητρώο εισοδημάτων, το οποίο, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν οι κοινωνικές υπηρεσίες για τον καθορισμό των παροχών. Το ίδιο το μητρώο δεν είναι διαθέσιμο στο κοινό. Και εδώ, οι αποδοχές εμφανίζονται σε μέσους όρους καθώς και στο πρώτο και ένατο πεμπτημόριο.

Οι Petri Böckerman, Toni Juuti, Tuomas Kosonen και Henri Keränen δημοσίευσαν την ερευνητική εργασία «Είναι οι επιχειρήσεις πρόθυμες να πληρώσουν χαμηλότερους μισθούς; A Quasi-Experiment on Subminimum Wage Policy» (έγγραφο εργασίας 29 της FIT), διαθέσιμο στη διεύθυνση : Μελέτη: Οι υποκατώτατοι μισθοί για τους νέους εργαζομένους δεν ενίσχυσαν την απασχόληση - FIT – Φινλανδικό κέντρο αριστείας στην έρευνα για τα φορολογικά συστήματαopens in new tab

1 September 2026
Κατώτατοι μισθοί το 2026: Ετήσια επανεξέταση
Ο καθορισμός των κατώτατων μισθών σε ολόκληρη την ΕΕ έχει καταστεί ένας ολοένα και πιο δυναμικός και στενά παρακολουθούμενος τομέας πολιτικής, ο οποίος διαμορφώνεται από τη μεταφορά της οδηγίας της ΕΕ για τους κατώτατους μισθούς στο εθνικό δίκαιο και από μια δεκαετία σταθερής αύξησης των νόμιμων αμοιβών σε πραγματικούς όρους. Η παρούσα έκθεση εξετάζει τις συζητήσεις για τον καθορισμό των μισθών που πραγματοποιήθηκαν σε όλα τα κράτη μέλη και τη Νορβηγία το 2025, εστιάζοντας στις χώρες με και χωρίς εθνικό κατώτατο μισθό, στην αλληλεπίδραση μεταξύ κατώτατων μισθών και συλλογικών διαπραγματεύσεων σε χαμηλά αμειβόμενους τομείς, καθώς και στον αυξανόμενο ρόλο των ενδεικτικών τιμών αναφοράς στη διαμόρφωση των εθνικών αποφάσεων.
Read more
Έκθεση έρευνας
30 January 2026
Πραγματική αύξηση των κατώτατων μισθών το 2026, εν μέσω προόδου και οπισθοδρόμησης όσον αφορά τις φιλοδοξίες των κρατών μελών
Τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ άλλαξαν το επίπεδο του εθνικού κατώτατου μισθού τους από την 1η Ιανουαρίου 2026 και, όπως και το προηγούμενο έτος, η γενική εικόνα είναι αυτή των σημαντικών αυξήσεων —που υπερβαίνουν σημαντικά τις αυξήσεις των τιμών.
Read more
Άρθρο
Flag of the European UnionThis website is an official website of the European Union.
European Foundation for the Improvement of Living and Working Conditions
The tripartite EU agency providing knowledge to assist in the development of better social, employment and work-related policies

All official European Union website addresses are in the europa.eu domain.

See all EU institutions and bodies