&w=3840&q=90)
Płaca minimalna na Litwie
Ten profil opisuje, jak płace minimalne są regulowane i ustalane na Litwie. Można ją czytać jako informacje wstępne do corocznego przeglądu Eurofound dotyczącego ustalania płacy minimalnej. Litwa ma ustawową płacę minimalną za pracę niewykwalifikowaną (nekvalifikuotas darbas).
Układy zbiorowe mogą ustanawiać wyższe stawki płacy minimalnej (art. 141, ustęp 4 Kodeksu Pracy), jednak ten przepis nie został jeszcze praktycznie wykorzystany.
Kodeks pracy przewiduje zakaz płacenia płacy minimalnej wykwalifikowanej pracy od 1 lipca 2017 roku. Zakaz ten zwiększył liczbę pracowników wypłacanych więcej niż płaca minimalna, a odpowiednio zmniejszył liczbę osób otrzymujących płacę minimalną lub mniej (art. 141, ustęp 2 Kodeksu Pracy). Należy zauważyć, że z prawnego punktu widzenia Kodeks Pracy nie przewiduje (absolutnej ani względnej) wyższej kwoty wynagrodzeń dla wykwalifikowanych pracowników w porównaniu do niewykwalifikowanych. W praktyce różnice (lub większa różnica) w płacach dla wykwalifikowanej i niewykwalifikowanej siły roboczej mogą więc pozostać problemem, ponieważ nawet najmniejsza różnica jest prawnie uzasadniona.
Znaczące zmiany w regulacjach dotyczących płacy minimalnej nastąpiły, gdy nowy Kodeks Pracy wszedł w życie 1 lipca 2017 roku. Nowe zasady wprowadzone przez tę zmianę to:
Wprowadzono przepis, zgodnie z którym płaca minimalna może być wypłacana wyłącznie pracownikom niewykwalifikowanym.
Zniesienie prawnej możliwości ustalania niższych stawek (art. 187, ustęp 1 wcześniejszego Kodeksu Pracy przewidywało taką możliwość: "Rząd Republiki Litewskiej, na wniosek Rady Trójstronnej, może ustalać różne minimalne stawki godzinowe i miesięczne dla różnych sektorów gospodarki, regionów lub grup pracowników".
Parlament Republiki Litewskiej nie uczestniczy już w ustalaniu płacy minimalnej. Przed 1 lipca 2017 roku Parlament miał prawo ustalić wysokość stawki minimalnej stawki godzinowej oraz miesięcznej płacy minimalnej na nadchodzący rok finansowy do końca wiosennej sesji pod warunkiem, że rząd, na rekomendację Rady Trójstronnej, nie ustali płacy minimalnej do 1 czerwca bieżącego roku. lub jeśli nie otrzymano odpowiedniej rekomendacji Rady (art. 187 ust. 1 Kodeksu Pracy, obowiązujące do 1 lipca 2017 r.).
Dodano dodatkową elastyczność, ponieważ od 1 lipca 2017 roku rząd ma prawo do zmiany terminu składania wniosków/rekomendacji Rady: 'Rada Trójstronna składa swoje wnioski rządowi corocznie, do 15 czerwca lub innego terminu żądanego przez rząd' (art. 141 ust. 3). W poprzednim Kodeksie Pracy rząd nie mógł ustalić płacy minimalnej po 1 czerwca, ponieważ prawo do ustalania takiej stawki, jak wspomniano powyżej, było przekazywane na Parlament (art. 187 ustęp 1).
Kodeks pracy obowiązujący do 1 lipca 2017 roku przewidywał jasne kryteria ustalania wysokości płacy minimalnej tylko wtedy, gdy uprawnienia do jej zatwierdzenia zostały przekazane Parlamentowi Republiki Litewskiej. To Parlament miał uprawnienia do zatwierdzania wysokości płacy minimalnej, uwzględniając "średnią roczną stopę inflacji z poprzedniego roku (mierzoną krajowym indeksem cen konsumpcyjnych) oraz wpływ innych czynników wpływających na poziom i ewolucję średnich płac w sektorze publicznym i prywatnym" (art. 187, ust. 1 Kodeksu pracy).
Najnowsze zmiany Kodeksu Pracy zostały wprowadzone w związku z transpozycją dyrektywy UE dotyczącej płacy minimalnej i dotyczą określenia kryteriów ustalania poziomu płacy minimalnej w samym Kodeksie, w artykule 141(3), który weszedł w życie 25 października 2024 roku.
Głównymi uczestnikami ustalania płacy minimalnej są następujący:
Rząd Republiki Litewskiej.
Rada Trójstronna i Rząd Republiki Litewskiej (art. 141 Kodeksu pracy), składająca się z siedmiu przedstawicieli pracowników (związków zawodowych), siedmiu przedstawicieli pracodawców (organizacji pracodawców) oraz siedmiu przedstawicieli rządu. Równość członkostwa to podstawowa zasada. Rząd deleguje swoich przedstawicieli uchwałą (art. 185, ustęp 1 Kodeksu Pracy). Związki zawodowe i organizacje pracodawców, aby móc delegować swoich przedstawicieli, muszą spełniać dziewięć kryteriów określonych w Kodeksie pracy (art. 185, ustęp 2). Wśród nich: członkostwo w federacjach międzynarodowych; posiadanie członków lub przedstawicieli w różnych regionach lub branżach; aktywność przez co najmniej trzy lata; związki zawodowe muszą organizować co najmniej 0,5% siły roboczej; Organizacje pracodawców muszą reprezentować firmy zatrudniające co najmniej 3% wszystkich pracowników. Ministerstwo Ubezpieczeń Społecznych i Pracy ocenia zgodność partnerów społecznych z tymi kryteriami. Obecnie trzy związki zawodowe i sześć organizacji pracodawców spełniają kryteria i są reprezentowane w Radzie.
Bank Litwy, który uczestniczy swoją ekspertyzą i pomocą w Radzie Trójstronnej (na przykład zwrócił się o pomoc na posiedzeniu 21 września 2017 roku, kiedy Rada zgodziła się w przyszłości korzystać z rekomendacji i kalkulacji Banku przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących ustalania płacy minimalnej).
Ministerstwo Finansów Republiki Litewskiej, które publikuje scenariusze rozwoju gospodarczego uwzględniane przy zatwierdzaniu płacy minimalnej przez rząd.
Państwowa Agencja Danych, która publikuje wskaźniki rozwoju gospodarczego kraju, które są brane pod uwagę przy zatwierdzaniu płacy minimalnej przez rząd.
Rada Trójstronna podejmuje decyzję o podwyżce płacy minimalnej zgodnie z zaleceniami Banku Litwy, ale w praktyce mogą one odbiegać od normy – jak w 2023 roku, kiedy Bank zaproponował podwyżkę o 13,4%, ale Rada Trójstronna poparła proponowaną przez rząd formułę dotyczącą reformy podatkowej (wzrost o 10% połączony ze wzrostem zwolnionej z podatku kwoty dochodu), TEAI).
Rada Trójstronna składa swoją opinię rządowi do 15 czerwca każdego roku lub do innego terminu żądanego przez rząd (art. 141, ust. 3 Kodeksu Pracy).
Na koniec rząd decyduje o dostosowaniu płacy minimalnej w drodze uchwały. Rząd ustala płacę minimalną na podstawie rekomendacji Rady Trójstronnej oraz uwzględniając wskaźniki i trendy rozwoju gospodarczego kraju. Teoretycznie ostateczna decyzja dotycząca wysokości płacy minimalnej może odbiegać od rekomendacji Rady Trójstronnej. W praktyce jednak nigdy do tego nie dochodzi, ponieważ przedstawiciele rządu są również członkami samej Rady Trójstronnej, co bezpośrednio przyczynia się do treści rekomendacji przedstawianych rządowi. Były przypadki, gdy rząd ustalał stawkę płacy minimalnej, gdy Rada Trójstronna nie osiągnęła porozumienia.
Jak wspomniano powyżej, wprowadzono zmiany do Kodeksu Pracy (artykuł 141(3)) w związku z transpozycją dyrektywy UE o płacy minimalnej i weszły w życie 25 października 2024 roku. Te poprawki dotyczą głównie kryteriów dotyczących ustalania płacy minimalnej, a nie samego procesu. Warto jednak zauważyć, że wraz z tymi zmianami Kodeks Pracy pośrednio zobowiązuje Radę Trójstronną Republiki Litewskiej, przygotowując rekomendację, począwszy od 2026 roku, do omówienia wszystkich kryteriów bezpośrednio wskazanych w artykule 141(3) tego kodeksu podczas oceny i ustalania minimalnej płacy miesięcznej.
Nowy Kodeks Pracy stanowi, że płaca minimalna musi być zatwierdzona przez rząd na wniosek Rady Trójstronnej oraz z uwzględnieniem wskaźników rozwoju i trendów gospodarki narodowej (art. 141, ustęp 3 Kodeksu Pracy). W związku z tym kryterium rocznej inflacji (w obliczeniach krajowego indeksu cen konsumpcyjnych) jako takie nie istnieje już w prawie litewskim. Na posiedzeniu 21 września 2017 roku Rada Trójstronna uzgodniła formułę ustalania płacy minimalnej. Zgodnie z tym wzorem, miesięczna płaca minimalna nie powinna wynosić 45% i nie przekraczać 50% średniej płacy i musi być zgodna ze średnią proporcją płacy minimalnej do średniej płacy jednej czwartej państw członkowskich UE o najwyższym stosunku płacy minimalnej do średniej płacy (na podstawie danych opublikowanych przez Eurostat z ostatnich trzech lat). Jednocześnie Rada Trójstronna zwróciła się o pomoc do Banku Litewskiego w ustalaniu metodologii obliczania płacy minimalnej i zgodziła się w przyszłości stosować zalecenia i obliczenia Banku przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących ustalania płacy minimalnej.
Nowelizacja Kodeksu Pracy (artykuł 141(3)), która weszła w życie 25 października 2024 roku, stanowi, że rząd przy zatwierdzaniu płacy minimalnej musi nie tylko uwzględniać zalecenia Rady Trójstronnej oraz wskaźniki i trendy rozwojowe gospodarki kraju, ale także scenariusz rozwoju gospodarczego opublikowany przez Ministerstwo Finansów Republiki Litewskiej oraz wskaźniki gospodarcze kraju według publikacji Państwowej Agencji Statystycznej, uwzględniając kryteria takie jak siła nabywcza w ujęciu kosztów życia, ogólny poziom płac i ich rozkład, tempo wzrostu płac oraz długoterminowy poziom i rozwój produktywności pracy. Należy zauważyć, że te zmiany w artykule 141 Kodeksu pracy będą miały zastosowanie do negocjacji i zatwierdzania minimalnej stawki godzinowej oraz minimalnej miesięcznej płacy na rok 2026 i później.
Płaca minimalna ustalana jest na podstawie zaktualizowanych prognoz Ministerstwa Finansów dla średniej płacy (AW): planowanej i prognozowanej średniej miesięcznej brutto w gospodarce narodowej, z wyłączeniem dodatków i premii. Na przykład, obliczając płacę minimalną za rok 2026 w 2025 roku, planowana i prognozowana średnia miesięczna płaca brutto za 2026 rok wynosiła 2 428,35 €. Ta liczba pochodzi z AW na rok 2024 (2 223,00 €) minus 6,6% części stanowiącej dodatki i premie (2 076,28 €), skorygowanej według prognoz wzrostu AW Ministerstwa Finansów (wzrost AW o 8,5% w 2025 roku i 7,3% w 2026), co daje prognozę na 2026 rok na 2 417,22 € (2 076,28 € × 1 085 × 1 073). Następnie jest to pomnożone przez 50%, ponieważ średni stosunek najwyższej płacy AW do płacy minimalnej wśród górnej ćwierci państw członkowskich UE przekracza uzgodnione maksimum 50% przez trzy kolejne lata, osiągając 51% (2 417,22 € × 0,50 = 1 209 €). Aby osiągnąć płacę minimalną na poziomie 1 209 € w 2027 roku lub kolejnych latach, rząd zaproponował podwyżenie płacy minimalnej o 11,1% od 2026 roku, co dałoby ją do 1 153 €. W związku z tym stosunek płacy minimalnej do średniej w 2026 roku osiągnie środek docelowego zakresu (47,7%), a w 2027 lub kolejnych latach wskaźnik na Litwie zbliży się do pożądanego poziomu 50. Ponadto w 2025 roku uwzględniono próg ryzyka ubóstwa przy zatwierdzaniu płacy minimalnej na rok 2026. Według wstępnych szacunków, stosując maksymalną obowiązującą w 2025 roku ulgę dochodu nieopodatkowanego, dochód netto osób zarabiających na minimalnej płacy (po opodatkowaniu) wzrośnie o 59 € w przyszłym roku i osiągnie 836 €. Ta kwota przekracza wstępnie prognozowany próg ryzyka ubóstwa na rok 2026, który szacowany jest na przedział od 786 do 799 € na osobę. 1
Wszyscy pracownicy pracujący na podstawie umów o pracę, zarówno prywatni, jak i publiczni, są obowiązani płacą minimalną. Płaca minimalna to najniższe dopuszczalne wynagrodzenie za pracę niewykwalifikowaną ("nekvalifikuotas darbas"). Praca niewykwalifikowana jest definiowana jako praca, do której nie wymagane są specjalne kwalifikacje ani umiejętności zawodowe (art. 141, ustęp 2 Kodeksu Pracy).
Krajowa (publiczna) umowa zbiorowa ustala podstawową stawkę oficjalnego wynagrodzenia obowiązującą dla pracowników sektora publicznego i urzędników państwowych i jest ustalana corocznie.
W ustawie, regulacjach ani innych układach zbiorowych nie przewidziano żadnych innych zmian płacy minimalnej. Ponadto te warianty są możliwe, jak wspomniano powyżej, tylko w układach zbiorowych ustanawiających wyższe stawki płacy minimalnej (art. 141, pkt 4 Kodeksu Pracy), jednak ten przepis Kodeksu Pracy nie został jeszcze praktycznie wykorzystany.
Zgodnie z art. 141 ("Płaca minimalna") Kodeksu pracy, rząd zatwierdza minimalną stawkę godzinową oraz minimalną miesięczną płacę. Układy zbiorowe mogą ustalać stawki wyższe niż minimalna stawka godzinowa i minimalna miesięczna (art. 141, ust. 4 Kodeksu pracy).
Kodeks pracy nie przewiduje określonej liczby godzin miesięcznej stawki.
Jednak proporcjonalnie niższe wynagrodzenie (w tym płaca minimalna) może być wypłacane tylko wtedy, gdy pracownik pracuje na pół etatu (mniej niż normalnie, art. 40 ("Umowa o pracy w niepełnym wymiarze godzin"), pkt 6 Kodeksu pracy), tzn.j.:
średnio mniej niż 40 godzin tygodniowo; lub
mniej niż 38 godzin tygodniowo, jeśli pracownik ma zastosowanie do krótszego czasu pracy (art. 112, ustęp 4 Kodeksu pracy). 2
Art. 146, ustęp 1 Kodeksu pracy ("Warunki, miejsce i procedura wypłaty wynagrodzenia") stanowi następująco: "Wynagrodzenie musi być wypłacane pracownikowi co najmniej dwa razy w miesiącu lub – na życzenie pracownika – raz w miesiącu". W związku z tym pracownicy otrzymują 24 lub 12 płac minimalnych rocznie.
Art. 34, ustęp 3 Kodeksu pracy ("Niezbędne warunki umowy o pracę") stanowi, że "W umowie o pracę strony ustalają wynagrodzenie miesięczne (miesięczne wynagrodzenie) lub godzinę pracy (stawkę godzinową), które nie może być niższe niż minimalne miesięczne wynagrodzenie lub minimalna stawka godzinowa zatwierdzona przez rząd. Strony umowy o pracę mogą również uzgodnić dodatkowe wynagrodzenie, dodatki, premie lub inne dodatkowe wynagrodzenia zgodnie z różnymi systemami wynagrodzenia". Dlatego Kodeks Pracy ustanawia pośrednie warunki wstępne w różnych systemach wynagrodzeń ustanowionych w układach zbiorowych lub innych lokalnych dokumentach, obowiązujących w niektórych przedsiębiorstwach, aby ustalić 13. lub 14. wynagrodzenie (w tym płacę minimalną). Jednak nie jest to powszechna praktyka na Litwie, a samo prawo (Kodeks Pracy) nie wymaga dodatkowych miesięcznych płatności.
Art. 34, ustęp 3 Kodeksu pracy ("Niezbędne warunki umowy o pracę") stanowi, że "W umowie o pracę strony ustalają wynagrodzenie miesięczne (miesięczne wynagrodzenie) lub godzinę pracy (stawkę godzinową), które nie może być niższe niż minimalne miesięczne wynagrodzenie lub minimalna stawka godzinowa zatwierdzona przez rząd. Strony umowy o pracę mogą również uzgodnić dodatkowe wynagrodzenie, dodatki, premie lub inne dodatkowe wynagrodzenia zgodnie z różnymi systemami wynagrodzenia". Dlatego płaca minimalna jest traktowana wyłącznie jako "podstawowa" stawka i zgodnie z prawem nie obejmuje premii ani dodatków na nadgodziny.
Podczas urlopu rocznego pracownik ma prawo do średniego wynagrodzenia (art. 130, ustęp 1 Kodeksu pracy); nie przyznaje się dodatkowych dodatków urlopowych.
Ar. 139, pkt 2 Kodeksu Pracy ("Koncepcja wynagrodzenia") stanowi, że wynagrodzenie pracownika obejmuje: (1) podstawową (taryfową) wynagrodzenie (stawkę godzinową lub miesięczne wynagrodzenie, lub stałą część wynagrodzenia); (2) dodatkową część wynagrodzenia, uzgodnioną między stronami lub wypłacaną zgodnie z prawem pracy lub systemem wynagrodzeń obowiązującym w miejscu pracy; 3) premia za zdobyte kwalifikacje; (4) premie za dodatkową pracę lub wykonywanie dodatkowych obowiązków lub zadań; (5) premie za wykonaną pracę, ustalone na mocy porozumienia między stronami lub wypłacane zgodnie z przepisami prawa pracy lub systemem wynagrodzeń obowiązującym w miejscu pracy; (6) premie przyznawane z inicjatywy pracodawcy w celu zachęcenia pracownika do dobrych wyników lub nagradzania jego pracy lub przedsiębiorstwa, działu lub grupy pracowników.
Dlatego składniki 2-6 nie mogą być uwzględnione w płacie minimalnej i muszą być do niej dopłacane.
Art. 143, ustęp 3 Kodeksu pracy ("Standard pracy") stanowi, że gdy pracownik (do którego stosuje się stawkę karosową) nie spełnia norm pracy bez własnej winy, otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie wykonaną pracę. W takim przypadku miesięczna pensja nie może być niższa niż 2/3 jego średniej pensji i nie może być niższa od minimalnej płacy. Jeśli pracownik ponosi winę za niespełnienie standardów pracy, otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie wykonaną pracę (art. 143, ustęp 4).
Art. 143, ustęp 1 Kodeksu pracy stanowi, że "Jeśli zakres funkcji pracy (standard pracy) jest określony dla pracownika [...], pracodawca musi zapewnić warunki pracy niezbędne do spełnienia standardu zatrudnienia przez pracownika [...] Uzasadniona prośba pracownika o nieprawidłowo ustaloną stawkę/normę pracy jest rozpatrywana przez organy sporów pracowniczych. Pracodawca musi udowodnić, że stawka wynagrodzenia została ustalona zgodnie z ryzykiem zawodowym, czasem pracy oraz okolicznościami wykonywania pracy.
Art. 736, ustęp 1 Kodeksu postępowania cywilnego Republiki Litewskiej ("Wielkość potrącenia od dochodów dłużnika lub innych dochodów") stanowi, że potrącenia części zarobków dłużnika oraz innych równoważnych płatności i dodatków w granicach minimalnej płacy ustalonej przez rząd mają być dokonywane zgodnie z egzekwowalnym aktem, kwoty podlegające egzekwowaniu są w pełni odzyskiwane, Potrącenia należy odliczać od części wynagrodzenia dłużnika oraz równoważnych płatności lub świadczeń w następujący sposób:
Z części nieprzekraczającej minimalnego wynagrodzenia miesięcznego (MMW) należy potrącić 10% na podstawie jednego lub więcej dokumentów egzekucyjnych; jednak gdy egzekwowanie dotyczy alimentów płatnych okresowo, odszkodowania za szkody spowodowane urazem, inne pogorszenie zdrowia lub pozbawienie życia żywiciela rodziny, 30% zostanie potrącone, chyba że w dokumencie egzekucyjnym określono inaczej lub zostało określone przez prawo lub sąd;
Od części przekraczającej MMW, ale nie przekraczającej dwukrotności MMW, 30% zostanie potrącone na podstawie jednego lub więcej dokumentów egzekucyjnych; jednak gdy egzekwowanie dotyczy alimentów wypłacanych okresowo, odszkodowania za szkody spowodowane urazem, innym pogorszeniem zdrowia lub pozbawieniem życia żywiciela rodziny, 50% zostanie potrącone, chyba że prawo lub sąd przewiduje inaczej;
Od części przekraczającej dwukrotność MMW 50% zostanie odjęte na podstawie jednego lub więcej dokumentów egzekucyjnych, chyba że prawo lub sąd przewiduje inaczej.
Nie ma regularnych raportów dotyczących ustalania płacy minimalnej.
Baumann A. (2025), Co wyjaśnia różnice w wzroście płacy minimalnej między państwami członkowskimi UE? Journal of Economics and Statistics, 245(1–2): 7–44, De Gruyter.
Bogužas Ž., Imbrasas D. i inni. in. (2024), Anatomia szoku inflacyjnego na Litwie: przyczyny, skutki i implikacjeopens in new tab. Seria okazjonalnych publikacji, Bank Litwy
Bruzdeilynaitė, G., Subačienė, R. (2022), Darbo užmokesčio ir jam įtaką darančių veiksnių vertinimas Lietuvojeopens in new tab. Teoria i praktyka rachunkowości nr 25, Wilno.
Danilevičienė, I. (2019), Darbo apmokėjimo, užimtumo ir produktyvumo sąveika. Praca doktorska, Politechnika im. Wileńskiego im. DOI: 10.20334/2019-014-M
Dobrovolskas I. (2024), Nuo naujųjų metų minimali alga į rankas augs 75 eurais. LRT.lt, 1 stycznia. Dostępne na: https://www.lrt.lt/naujienos/verslas/4/2161223/nuo-naujuju-metu-minimali-alga-i-rankas-augs-75-eurais
Diliuvienė, L., Tamašauskienė, Z. (2019), Pajamų nelygybės kitimą lemiančių veiksnių poveikio empirinių tyrimų analizėopens in new tab. Socjaliniai tyrimai. Uniwersytet Wileński, tom 42, nr 2, s. 74-84.
Garcia-Louzao J., Tarasonis L. (2022), Wpływ płacy minimalnej na płace i zatrudnienie: dowody z Litwy.PDFopens in new tab Seria roboczych dokumentów, nr 103.
Garcia-Louzao J., Tarasonis L. (2023), Wpływ płacy minimalnej na płace i zatrudnienie: dowody z Litwy. Czasopismo Ekonomii Porównawczej. Tom 51, Numer 2, s. 592-609
Garcia-Louzao J., Ruggieri A. (2023), Konkurencja na rynku pracy i nierównościopens in new tab, dokument roboczy CESifo nr 10829, grudzień 2023
Grencíkova, A., Navickas, V., Spankova, J. i Krajco, K. (2022), Porównanie płac minimalnych w krajach UE w kontekście wpływu zatrudnieniaopens in new tab. Czasopismo naukowe Transformations in Business & Economics, tom 21, numer 3, s. 212-223.
Gruževskis, B., Miežienė R., Krutulienė, S. (2019), Aktyvios įtraukties koncepcija ir trajektorijos: Lietuvos atvejisopens in new tab. Filosofija. Sociologija. Litewskiej Akademii Nauk, nr 4, s. 305-316.
Guogis, A., Svirbutaitė-Krutkienė, G. (2020), Gerovės valstybės sampratos ir matavimų problemosopens in new tab. Socjalinis darbas. Patirtis ir metodai. Uniwersytet Mykolasa Romerisa, 25 (1).
Mundeikis, J. (2020). W odniesieniu do MMW 2021: Raport technicznyPDFopens in new tab. [Dėl 2021m. MMA nustatymo. Techninis raportas], Lithuanian-Economy.net, 15 września 2020.
Petrylaitė D. (2024) Trendy w polityce społecznej i zatrudnienia w Unii Europejskiej oraz ich wpływ na litewskie prawo społeczneopens in new tab.
Serzane M., Askoldavičiute V. (2022), Badanie czynników determinujących litewski dług publiczny wobec krajówopens in new tab zagranicznych, 28 czerwca 2022.
Statkus, J., Tamašauskienė, Z. (2020), Funkcinio pajamų pasiskirstymo kitimo poveikio bendrajai paklausai empirinių tyrimų analizėopens in new tab. Socjaliniai tyrimai. Tom 43, nr 2, s. 15-25.
Timinskaitė, A., Ramanauskaitė, A., Rudžionienė, K. (2023), Studia — Biznes — społeczeństwo: obecne i przyszłe spostrzeżenia (artykuł DOI: 10.52320/svv.v1iVIII.293).opens in new tab Studijos – verslas – visuomenė: dabartis ir ateities įžvalgos. Tom 1(VIII), s. 154-166.
Volodzkienė, L. (2019), Lietuvos įmonių ir įstaigų darbuotojų ir darbdavių tyrimo ataskaitaPDFopens in new tab. Uniwersytet Mykolasa Romerisa w Wilnie.
Zajankauskaitė, J. (2023), Darbo užmokesčio augimo spurtas Lietuvoje tęsiasi (duomenų komentaras).opens in new tab Lietuvos bankas, Wilno.
