Podstawowe wyzwania: Problemy mieszkaniowe młodzieży Europy

Europa doświadcza kryzysu niedostępnych mieszkań. Od 2010 roku średnie ceny sprzedaży w UE wzrosły o 55,4%, a czynsze o 26,7%, przewyższając wzrost dochodów dla wielu grup. Te średnie maskują powagę problemu, z jakim borykają się niektóre regiony i niektóre grupy. Na przykład w niektórych państwach członkowskich UE ceny wzrosły ponad trzykrotnie. A w krajach członkowskich trendy cen i czynszów są bardzo nierówne w regionach i stopniach urbanizacji. Zazwyczaj wzrost kosztów mieszkań w centrach miejskich znacznie przewyższa średnie trendy. Wielu młodych ludzi w Europie szczególnie dotkliwie doświadcza kryzysu dostępności cenowej. Ich dochody z pracy są stosunkowo niskie, a oni częściej pracują tymczasowo lub niepewnie niż starsi. Często mają trudności z wynajmem domu, w którym chcieliby mieszkać. Jeśli chcą kupić dom, mogą mieć trudności z oszczędzaniem na wkład własny lub kwalifikacją do kredytu hipotecznego. Młodzi ludzie nadal przeprowadzają się do miast, gdzie miejsca pracy są skoncentrowane, ale mieszkania są najmniej przystępne cenowo. Stoją przed tymi przeszkodami w kluczowym okresie swojego życia, jednocześnie przechodząc do samodzielnego życia dorosłych i podejmując decyzje dotyczące edukacji, kariery, relacji i tworzenia rodziny. Dla nich obecny kryzys dostępności mieszkań w Europie jest fundamentalnym problemem.

Problem niedostępnych cenowo mieszkań nie jest nowy. W niektórych regionach i miastach europejskich koszty mieszkaniowe są od dawna wyzwaniem dla wielu grup. Jednak w ostatnich latach problem ten stał się bardziej powszechny, dotykając większą część społeczeństwa. Wysokie ceny energii, niedobory pracowników, przepisy środowiskowe, przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego oraz niedobór ziemi ograniczają aktywność budowlaną. Wzrosło także wykorzystanie mieszkań jako narzędzia inwestycyjnego. Oznacza to, że osoby prywatne i rodziny konkurują z inwestorami na coraz bardziej napiętym rynku mieszkaniowym. Chociaż UE nie ma bezpośrednich kompetencji w zakresie mieszkaniów, wywiera znaczący wpływ poprzez odpowiednie wytyczne, ustawodawstwo i finansowanie. W miarę nasilania się kryzysu mieszkaniowego w Europie Komisja Europejska po raz pierwszy uwzględniła mieszkalnictwo jako odrębną część portfolio komisarza. Dan Jørgensen, nowy komisarz ds. energii i mieszkalnictwa, ma za zadanie wspierać państwa członkowskie w zwalczaniu problemów niedoboru mieszkań oraz odblokowywaniu zarówno publicznego, jak i prywatnego finansowania na inwestycje w mieszkania przystępne i zrównoważone. Inne organy UE, w tym Parlament Europejski i Europejski Bank Inwestycyjny, również podejmują wyzwanie odkrywania czynników napędzających kryzys mieszkaniowy, identyfikowania rozwiązań i zapewniania finansowania.

• Obecny kryzys dostępności mieszkań w UE ma szczególnie wyraźny wpływ na młodsze grupy wiekowe.

• W kilku państwach członkowskich średni wiek, w którym młoda osoba opuszcza dom rodzicielski, rośnie. Wielu młodych ludzi, w tym tych zatrudnionych, nie stać na samodzielne życie.

• Równocześnie bezdomność rośnie w wielu państwach członkowskich. Wśród szczególnie dotkniętych grup należą młodzi ludzie w miastach.

• Dla młodych osób, które osiągają samodzielne życie, wyzwania nadal występują. Młodzi ludzie, zwłaszcza ci z młodszej grupy w wieku 18–29 lat, częściej mają zaległości w płatnościach za mieszkanie i media. Młodzi ludzie częściej zgłaszają, że mogą być zobowiązani do opuszczenia domu, ponieważ nie stać ich na to.

• Młodzi ludzie żyjący niezależnie od rodziców wydają znacznie więcej swoich dochodów na mieszkania i częściej są obciążeni kosztami mieszkaniowymi w porównaniu z innymi grupami wiekowymi.

• Pomimo wydawania większej części swoich dochodów na mieszkania, młodzi ludzie mają tendencję do życia w gorszej jakości mieszkaniach.

• Istnieją znaczące różnice między regionami geograficznymi w dostępności nieruchomości obecnie oferowanych na sprzedaż lub wynajem.

• W całej UE bardzo niewiele nieruchomości dostępnych do wynajęcia w obszarach miejskich można uznać za przystępne dla młodej osoby przy medianie wynagrodzenia. Dotyczy to szczególnie stolic i popularnych miejsc turystycznych.

• W Bułgarii, Irlandii, Polsce, Portugalii i Hiszpanii, a także w niektórych częściach Austrii i Włoch, stopień niedostępności na rynku wynajmu jest tak duży, że w wielu rejonach ponad 80% mediany wynagrodzenia wymagałoby wynajęcia standardowego mieszkania z dwoma pokojami.

• Możliwej odpowiedzią na wyzwanie związane z przystępnością cenową byłoby zmniejszenie mieszkania i próba wynajęcia mniejszej nieruchomości. Jednak może to wiązać się z wyzwaniami z adekwatnością, a cena za metr kwadratowy jest wyższa w przypadku mniejszych nieruchomości.

• W całej Europie kryzys mieszkaniowy stawia wielu młodych dorosłych w sytuacji, w której nie są w stanie osiągnąć wymarzonego miejsca mieszkaniowego (na przykład mieszkać samotnie lub z partnerem), co prowadzi do znacznych rozbieżności między rzeczywistymi a preferowanymi warunkami mieszkaniowymi młodych ludzi.

• Dane z badań z czterech państw członkowskich (Czechy, Holandia, Hiszpania i Szwecja) pokazują, że znacznie więcej osób mieszka u przyjaciół, krewnych lub rodziców, niż by się zdecydowało. Znacznie mniej osób mieszka z partnerami lub samotnie, niż by chciało.

• Niespełnione preferencje mieszkaniowe wiążą się z szeregiem negatywnych skutków. Należą do nich niemożność samodzielnego życia, niemożność podjęcia wybranej kariery, negatywne skutki dla zdrowia psychicznego oraz decyzja o odkładaniu posiadania dzieci.

• Aby w pełni zrozumieć i rozwiązać kryzys dostępności mieszkań, ważne jest uwzględnienie zarówno danych ilościowych dotyczących wyzwań mieszkaniowych młodych ludzi, jak i jakościowych danych dotyczących ich preferencji i sposobu poruszania się w systemie polityki mieszkaniowej.

• Decydenci powinni unikać tworzenia rozproszonego krajobrazu politycznego, w którym polityki są wdrażane fragmentarycznie, z przeciwnymi celami.

• Jeśli chodzi o finansowanie inicjatyw mieszkaniowych, fundusze odnawialne wykorzystujące kapitał na mieszkalnictwo są skutecznym sposobem finansowania projektów.

• Jeśli chodzi o tworzenie nowych możliwości mieszkaniowych dla młodych ludzi (takich jak przystępne cenowo "domy startowe"), rozwiązania po stronie podaży mają większy potencjał niż korzyści finansowe i podatkowe po stronie popytu.

• Rządy powinny zapewnić neutralność w polityce fiskalnej, traktując własność i najem na równi.

• Aby sprostać niedoborom mieszkań, konieczne jest zwiększenie liczby dostępnych mieszkań. Istniejący zasób pustych i niewykorzystanych budynków oferuje w tym zakresie znaczny, niewykorzystany potencjał, choć często wymaga on znacznych remontów.

• Polityki regulujące czynsze i zwiększające bezpieczeństwo własności muszą uwzględniać zarówno osoby z wewnątrz (dotychczasowych najemców), jak i osoby z zewnątrz (nowych lub potencjalnych najemców, często młodych), jak i świadczeniodawców mieszkań.

• Młodzi ludzie mogą odgrywać aktywną rolę w tworzeniu polityki – nie tylko w tworzeniu nowych lub zmienionych polityk mieszkaniowych, ale także w opracowywaniu oddolnych, innowacyjnych koncepcji mieszkaniowych, takich jak mieszkalnictwo współpracujące.